READING

The Rumjacks live @Piraeus 117 Academy report

The Rumjacks live @Piraeus 117 Academy report

 

Οι Αυστραλοί κατάφεραν τον σκοπό τους και έδειξαν για ακόμα μια φορά πως είναι ένα διαμάντι στην celtic punk rock και δικαίως.

Ο πανικούλης και το πάρτυ όμως είχαν ξεκινήσει από νωρίτερα, με ελληνόφωνο punk rock. Στην σκηνή πρώτοι ανέβηκαν πρώτοι οι Αθηναίοι Junkheart. Αν και τους άκουγα πρώτη φορά, ένιωθα κάτι οικείο με την μουσική τους. Έχοντας πεντακάθαρο ήχο και εξοπλισμένοι με πολύ όρεξη κατάφεραν να ζεστάνουν το συνεχώς αυξανόμενο κοινό. Αν και δεν δηλώνω μεγάλος fan της ελληνόφωνης rock σκηνής, μπορώ να πω ότι τους ευχαριστήθηκα και παρέδωσαν ένα αρκετά ζεστό κοινό στους Θεσσαλονικείς Bad Movies που ακολουθούσαν.

Οι Bad Movies είναι ένα από τα πιο δυνατά ονόματα της εγχώριας punk rock σκηνής και είναι ικανοί από μόνοι τους να ξεσηκώσουν το κοινό και να γεμίσουν μεγάλα μαγαζιά. Δικαίως συνόδευσαν τους Αυστραλούς στην mini ελληνική περιοδεία τους και αυτό το απέδειξαν σε όσους βρέθηκαν εκεί. Ο ήχος εξακολουθούσε να είναι καθαρός, και ενώ οι Bad Movies έδιναν το δικό τους show το κοινό τραγουδούσε τα κομμάτια τους.

Ο χώρος πλέον ήταν γεμάτος, με κόσμο και στον ημιώροφο και στα σκαλάκια αυτού και οι The Rumjacks εμφανίζονται στην σκηνή για να τα σπάσουν με τα Plentyκαι A Fistful ORoses.

Η ανατριχίλα που νιώθεις όταν βλέπεις αυτή την μπάντα δεν περιγράφεται, αλλά την καταλαβαίνεις μόνο όταν την ζεις. Το δέσιμο μεταξύ διαφορετικών ειδών μουσικής όπως punk rock, ska και Celtic music είναι τόσο όμορφο και ξεσηκωτικό που δεν μπορείς παρά να κουνηθείς και να χορέψεις. Ακόμα και μετά από μια δύσκολη μέρα με λίγες ώρες ύπνο (όπως έτυχε να είναι η δική μου), το συναίσθημα ήταν το ίδιο: Κάθε τι πάνω σου θέλει να αρχίσει τον χορό.

Ο Frankie McLaughlin, όχι μόνο πολυτάλαντος, αλλά και ακούραστος γυρνούσε σε ένα τρίγωνο από φωνητικά με γρέζι, στην σφυρίχτρα του η οποία έδινε οικείες μελωδίες στα αυτιά μας αλλά και στην κιθάρα.

Ο μπασίστας Johnny McKelvey με κάθε ευκαιρία που του δινόταν μας ευχαριστούσε που βρισκόμασταν εκεί και με τον τρόπο του μας παρακινούσε να κουνηθούμε στον ρυθμό της μουσικής τους.

Την δική του παράσταση επάνω στην σκηνή έδινε και ο Adam Kenny, με την κιθάρα του και το μαντολίνο του, ενώ δεν έλειπε και η βοήθεια του στα φωνητικά. Ο ήχος εξακολουθούσε να είναι κρύσταλλο και η ενέργεια της μπάντας στα ύψη. Όλη αυτή η ενέργεια μεταφερόταν πολύ εύκολα και στο κοινό, ενώ στα Patron Saint Of ThievesκαιAn Irish Pub Song μέχρι και το Wild Mountain Thymeδεν επικρατούσε τίποτα λιγότερο από χαμό.

Για πρώτη φορά μας χαιρέτησαν με το Blows & Unkind Words”, ενώ επέστρεψαν για το τελευταίο αντίο με το Ill Tell Me Ma.

Τις προηγούμενες φορές που οι Αυστραλοί μας είχαν επισκεφθεί δεν ήμουν τυχερός για να τους δω από κοντά, ήμουν όμως hyped έχοντας ακούσει για τις συναυλίες τους από γνωστούς και φίλους. Τώρα που είχα την τύχη να τους απολαύσω στα πλαίσια του εορτασμού των 10 χρόνων τους, μπορώ να επιβεβαιώσω όλα όσα μου είχαν μεταφέρει. Όπως είπαμε στην αρχή δίκαια θεωρούνται διαμάντι. Την επόμενη φορά, ακόμα και αν δεν είναι τόσο του είδους σας, δώστε τους μια ευκαιρία. Εξοπλιστείτε με όρεξη και μπύρα και θα τους απολαύσετε στο έπακρο.

Γιάννης Κεντρωτής


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....