Scorpions Live @Καλλιμάρμαρο

Ανταπόκριση: Γιάννης Κεντρωτής
Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος

 

Η ώρα είναι κοντά 19:00 και βρισκόμαστε στο Καλλιμάρμαρο για την επερχόμενη συναυλία των ζωντανών θρύλων. Τους τελευταίους μήνες ακούμε συνεχώς για ένα “Once In A Lifetime” event, και πλέον ήρθε η στιγμή να το ζήσουμε.

Κόσμος συνεχώς γέμιζε το στάδιο το οποίο άρχισε να γεμίζει ομοιόμορφα σε αρένες και καθίσματα. Μέχρι τις 21:00 όμως που η κρατική ορχήστρα ήταν έτοιμη στην θέση της τα τελευταία καθίσματα ήταν ακόμα σχεδόν άδεια. Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε πάνω στην σκηνή και ο Klaus Meine, που ενώ αποθεώθηκε για πρώτη φορά, καλωσόρισε την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, μας είπε πόσο μεγάλη του τιμή είναι να επιστρέφει στην χώρα μας και να παίζει σε αυτό το στάδιο και έδωσε χώρο στην ΚΟΑ να ξεκινήσει αυτό που όλοι περιμέναμε.

Η ορχήστρα κινήθηκε στα βήματα της φιλαρμονικής του Βερολίνου το 2000, παίζοντας 6 κομμάτια των σκορπιών, ξεκινώντας με το εμβληματικό “Moment Of Glory”. Ακούσαμε επίσης τις πολύ καλές εκτελέσεις του ορχηστρικού “Crossfire”, καθώς και του “Here In My Heart”. Όλα τα κομμάτια είχαν αέρα 2000, μιας χρονιάς που θα ήθελαν να ζήσουν όλοι οι φίλοι των θρύλων από κοντά. Οι Scorpions δεν συνόδευαν την ορχήστρα σε αυτά τα κομμάτια, επομένως ήταν κυρίως ορχηστρικά εκτός από τα σημεία στα οποία τραγουδούσε, κατά κύριο λόγο στα refrain, η χορωδία. Η ΚΟΑ έκλεισε το κομμάτι της με το εκρηκτικό “Hurricane 2000” με την συνοδεία του Rudolf Schenker ο οποίος αποθεώθηκε.

Ενώ η σκηνή ετοιμαζόταν να δεχτεί τους Scorpions για αυτό που αναμενόταν εκρηκτικό live, η φιλαρμονική που βρισκόταν εκεί, έκανε τον γύρω του σταδίου από τα καθίσματα παίζοντας στα πνευστά αυτό που έμοιαζε με το “Moment Of Glory”. Ο ήχος όμως σε όσους βρίσκονταν στην αρένα έφτανε πολύ αχνά, έως μερικές φορές καθόλου από την φασαρία του κόσμου.

Κατά τις 22:00 και μερικά λεπτά, “Going Out With A Bang” οι σκορπιοί ανέβηκαν στην σκηνή και ξεκίνησαν να ροκάρουν καθώς αποθεώνονταν. Ακολούθησαν τα “Make It Real”, “Is There Anybody There?” και “The Zoo”, ενώ με το ορχηστρικό “Coast To Coast” μας ταξίδεψαν. Μετά από το μικρό ταξίδι, και το μικρό διάλειμμά του ο Klaus ξανά έπιασε το μικρόφωνο για να τραγουδήσει τα “Top of the Bill”, “Steamrock Fever”, “Speedy’s Coming”και “Catch Your Trainτα οποία η μπάντα ένωσε μεταξύ τους και τα έπαιξε το ένα σαν συνέχεια του άλλου.

Φυσικά δεν γινόταν να λείπει από την λίστα το “We Build This House” από τον τελευταίο δίσκο. Ενώ ήταν η ώρα για την μπάντα να κάνει ένα διάλειμμα, ο Matthias Jabs σόλαρε “Delicate Dance” ενώ οι οθόνες πίσω ήταν σκέτη ψυχεδέλεια.




Έχοντας πάρει μια γεύση από το 2000, έχοντας ροκάρει όσο δεν πάει μέχρι αυτή την στιγμή, ήταν ώρα για ένα ακουστικό μίνι σετ, για να κλείσει ο κύκλος. Έτσι, παίρνοντας ο Rudolf την ακουστική Flying V του και ο Matthias την δική του κιθάρα, με την συνοδεία του Klaus έπαιξαν τα “Follow Your Heart”, “Eye Of The Storm”, και “Send Me An Angel”.

Το “Wind Of Change”, τραγούδι ελπίδας μέχρι και σήμερα έκλεψε την παράσταση, ενώ το “Tease Me Please Me” μας πήγες πίσω στα 80s λίγο περισσότερο.

Με λίγα λόγια ο Klaus μας μίλησε για τον Mikkey Dee και τον Lemmy, ενώ δίνοντας σήμα στον Mikkey ξεκίνησαν ένα tribute στον τεράστιο καλλιτέχνη ο οποίος απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 2015, παίζοντας το “Overkill” των Motorhead.

Με ένα drum solo του Mikkey να “αιωρείται”, όπως φαινόταν, στον αέρα, το “Blackout” και το “Big City Nights” οι Scorpions άφησαν την σκηνή.

Φυσικά όλοι ήξεραν πως έλειπαν δύο από τα μεγαλύτερα hit των σκορπιών και ότι το show δεν είχε τελειώσει ακόμα. Αποθεώνοντάς τους το κοινό, επέστρεψαν στην σκηνή με τον Klaus να φωνάζει “Still Loving You Athens”, και η μπαλάντα ξεκίνησε να ακούγεται σε όλο το στάδιο.

Σαν να μην μας είχαν “ροκάρει” αρκετά, το βράδυ τελείωσε με το “Rock You Like A Hurricane” του οποίου οι λάτρεις, πρέπει να το υπερευχαριστήθηκαν ακούγοντάς το και από την κρατική ορχήστρα.

Φυσικά επειδή είμαστε Έλληνες δεν γίνεται να μείνουμε 100% ευχαριστημένοι, και έτσι υπήρξαν αυτοί οι λίγοι που έκαναν παράπονα για τον ήχο στα πίσω τελευταία καθίσματα του σταδίου λέγοντας πως δεν ήταν καθαρός κλπ. Λόγο θέσης δεν έχω άποψη για αυτό, μπορώ να πω όμως πως όσοι βρισκόμασταν στις αρένες το ζήσαμε, τους απολαύσαμε και είχαμε δυνατό και καθαρό ήχο στα αυτιά μας.

Και κάπως έτσι έκλεισε η συναυλία με τίτλο “Once In A Lifetime” που, γνώμη μου, δεν ονομάστηκε έτσι άδικα.


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....