Rockwave Festival 2018. Day 2 & 3 Live Report

Ανταπόκριση: Γιάννης Κεντρωτής
Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλώσση

Rockwave Festival Day 1 & Day 2

*Το παρακάτω άρθρο έχει μεγάλη έκταση καθώς καλύπτει και τις δύο μέρες του φεστιβάλ και μερικά παράπονα του κόσμου όσων αφορά την παραγωγή. Η ανταπόκριση για τις μπάντες ξεκινάει παρακάτω.

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν ίσως η πιο δυνατή, μουσικά, του καλοκαιριού. Την Δευτέρα 16/7 είχαμε τους Scorpions στο Καλλιμάρμαρο, τα οποία τα είπαμε εδώ, Πέμπτη – Παρασκευή είχαμε το μεγαλύτερο φεστιβάλ της Ελλάδας, για το οποίο θα μιλήσουμε σε αυτό το άρθρο, και το Σαββατοκύριακο, έκλεισε με το καθιερωμένο αρκετά χρόνια τώρα New Long Fest στην Νέα Μάκρη.

Ξεκινώντας λοιπόν για το πολυσυζητημένο Rockwave, ο απολογισμός του, ήταν υπέροχη μουσική αλλά πολλά παράπονα ως προς την παραγωγή από τους ανθρώπους που βρέθηκαν εκεί. Μιλώντας λοιπόν για τα “άσχημα” θα συνεχίσουμε με το τι συνέβη μουσικά εκείνες τις δύο μέρες.

Το μεγαλύτερο παράπονο όλων ήταν η στάθμευση, και η μεγάλη αναμονή μέχρι να καταφέρουν να φύγουν από την περιοχή λόγω της αυξημένης κίνησης. Φεύγοντας μάλιστα την δεύτερη μέρα μέρα υπήρχε ουρά σταθμευμένων αυτοκινήτων για τουλάχιστον ένα χιλιόμετρο μετά τον κόμβο της Μαλακάσας. Σε ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ, σε οποιονδήποτε χώρο και να συνέβαινε, με χώρο για τα αυτοκίνητα ή χωρίς, τα θέματα κυκλοφορίας και στάθμευσης είναι αναπόφευκτα. Σίγουρα δεν είναι κάτι ευχάριστο να το ζει κανείς και να του “βγαίνει από την μύτη” η βραδιά αλλά δεν νομίζω πως ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα εκείνες τις μέρες. Στο κάτω κάτω όταν κάθε μονάδα πηγαίνει με ένα αυτοκίνητο λογικό είναι. Έχει σκεφτεί κανένας να μαζευτούν μέσα σε κάθε αυτοκίνητο 4-5 άτομα να πάνε παρέα; Τότε τα οχήματα θα μειωνόντουσαν αρκετά. Just saying. Σίγουρα υπάρχουν και αυτοί, αλλά φεύγοντας, στα περισσότερα αυτοκίνητα δεν έβλεπα πάνω από δυο άτομα. Τέλος, όσων αφορά τον χρόνο αποχώρησης από τους δρόμους της Μαλακάσας,  όταν όλος ο κόσμος αντί να βρίσκεται στις άκρες του δρόμου σε σειρά, αλλά περπατάει στην μέση κλείνοντας και τις δύο λωρίδες, επόμενο είναι να υπάρχει συμφόρηση και σύγχυση.

Μεγαλύτερο πρόβλημα όμως θεωρώ το γεγονός πως για τόσο πολύ κόσμο, σε έναν τόσο μεγάλο χώρο, υπήρχαν λίγοι γιατροί, οι οποίοι χάνονταν μέσα στο πλήθος και όταν μερικοί τους χρειάστηκαν ήταν δύσκολο να τους βρουν. Έστω όμως ότι συμβαίνει ανάμεσα σε τόσο κόσμο. Άλλοι να μείνουν με παράπονο και άλλοι όχι. Όσων αφορά όμως τα ΑΜΕΑ τι γίνεται; Είναι ένας τομέας που σαν χώρα δυστυχώς, εν έτη 2018 είμαστε πίσω και οι περισσότεροι χωρίς παιδεία. Σίγουρα για ακόμα μια φορά κάποιοι δεν θα έχουν παράπονο, αλλά τουλάχιστον σε αυτό το θέμα νομίζω πως θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένο από τις υπηρεσίες το 100% αυτών των ατόμων. Δεν είναι λίγοι αυτοί που άκουσα ότι ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να φτάσουν στον χώρο της συναυλίας, άνθρωποι με κινητικά προβλήματα που έπρεπε να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις, αλλά και εντός τους χώρου, όσοι βρίσκονταν σε καροτσάκια πίσω από το κοινό η διαμόρφωση του χώρου το έκανε δύσκολο να βλέπουν καθαρά στην σκηνή και να το απολαύσουν όπως θα ήθελαν.

Για να τελειώνουμε όμως με τα αρνητικά εκείνων των ημερών, θα αναφερθούμε στις πραγματικά απαράδεκτες τιμές τόσο των merchandise, αλλά και του ποτού – φαγητού. Σοβαρά τώρα, 30€ οι μπλούζες; Έχοντας πληρώσει οι περισσότεροι τουλάχιστον άλλα 60€ για τα εισιτήρια δεν νομίζω πως ήταν πολύ καλή ιδέα. Αλλά πάλι, ας πούμε, “έστω”. Με το φαγητό και τις μπύρες τι φάση? Το κουτάκι 5€; (Γιατί το βαρέλι φαίνεται να τελείωσε και να βασίζονταν στα κουτάκια). Και δεν μιλάμε και για καμιά μπύρα εξαίρετης ποιότητας. Για να μην μιλήσουμε για το φαγητό που έπαιζε στις ίδιες τιμές και ήταν απλά τραγικό. Ή το νερό 1€; Άσχετα αν ήταν 0.75l. Μια ιδέα είναι όλο αυτό να έγινε για ευκολία με τις μάρκες, να υπάρχει μάρκα ενός είδους μόνο. Αλλά και πάλι. Απαράδεκτες τιμές, και για κάποιους, δυστυχώς, ίσως και απαγορευτικές.

Σε γενικές γραμμές η παραγωγή προσπάθησε να κάνει την δική της προσπάθεια η οποία όσων αφορά την οργάνωση δεν φαίνεται να πέτυχε πολύ καλά. Σε αντίθεση με τις μπάντες που βρέθηκαν εκεί και τα έδωσαν όλα. Επειδή όμως νομίζω πως όλοι απολαύσαμε την μουσική, είτε ήταν η πρώτη είτε η πολλοστή φορά, αυτή την φορά μπορώ να παραβλέψω μερικά από τα “λάθη” αυτά. Στο επόμενο Rockwave όμως θα ήθελα να δω μια διαφορετική οργάνωση, και τα παράπονα του κόσμου να έχουν ακουστεί.




Αρχίζοντας τώρα με τα ευχάριστα πάμε να δούμε τι συνέβη τις δυο ημέρες του φεστιβάλ.

DAY 1

Πέμπτη 19 Ιουλίου 15:30. Ακόμα στον χώρο δεν υπάρχει πολύς κόσμος. Κάπως αναμενόμενο μια και είναι καθημερινή και αρκετός κόσμος κάπου προς τα εκείνη την ώρα σχολάει από την δουλειά του. Στην σκηνή εμφανίζονται οι Hard Rockers Jacks Full. Στα 30 λεπτά που είχαν στην διάθεσή τους προσπάθησαν να ροκάρουν όσους βρίσκονταν εκεί. Η επικοινωνία με το κοινό υπήρχε, και αν λάβει κανείς και την υπερβολική ζέστη που δεν λειτουργούσε υπέρ κανενός, έδωσαν τον καλύτερο δυνατό εαυτό τους. Αυτή την στιγμή βρίσκονται στην παραγωγή του δεύτερου δίσκου τους οπότε θα έχουμε ξανά νέα τους σχετικά σύντομα.

Στην ώρα τους, στις 16:15 ανεβαίνουν στο Vide Stage οι Null ’o’ Zero. Μετά από λίγο hard rock, ήταν ώρα για 30 λεπτά Trash/Heavy metal. Το κοινό αριθμητικά ήταν λίγο πιο αυξημένο, αλλά έλειπε η επικοινωνία μαζί του. Μας παρουσίασαν 5 δυνατά κομμάτια τους και κάνει εντύπωση που η σκηνική τους παρουσία ήταν τόσο στατική. Με λίγη βελτίωση σε αυτούς τους τομείς θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για ένα ωραίο και ολοκληρωμένο αποτέλεσμα.

Μετά από 45 λεπτά, όταν το ρολόι έγραψε 17:00, ήταν η ώρα των Foray Between Ocean. Στο δικό τους 30λεπτο μας παρουσίασαν 5 δικά τους κομμάτια από το Progressive Death Metal υλικό τους. Έδειχναν σχετικά πιο έμπειροι, με καλύτερη επικοινωνία και περισσότερη ενέργεια. Σίγουρα υπάρχουν περιθώρια για να βελτιωθούν, αλλά βρίσκονται σε καλό δρόμο και φάνηκε στο σιγά σιγά αυξανόμενο κοινό.

Η στιγμή που περίμεναν όμως οι περισσότεροι ήταν στις 17:50. Όταν στην σκηνή εμφανίστηκαν οι τιτάνες της Heavy Metal Accept. Με ένα setlist το οποίο απογείωσε το κοινό, μια ακούραστη σκηνική παρουσία και τον Mark Tornillo να δίνει ρέστα στα φωνητικά. Φυσικά δεν είχαμε αμφιβολία για τις φωνητικές του δυνατότητες, αλλά το να τον ακούς live είναι εξαιρετικό. Προσωπικά, θα ήθελα να ακούσω live και κάτι στο στυλ του “Can’t Stand The Night”, αλλά με τον ήλιο ακόμα ψηλά δεν ταίριαζε ιδιαίτερα, και θα είμαι ψεύτης αν πω ότι δεν με κάλυψε η setlist τους. Οι Accept κατάφεραν να κάνουν αυτό που χρειαζόταν. Ένα καλό ζέσταμα στο κοινό για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Setlist

Die By The Sword

Restless And Wild

Pandemic

Koolaid

Princess Of The Dawn

Up To The Limit

Analog Man

Metal Heart

Teutonic Terror

Fast As A Shark

Balls To The Wall

I’m A Rebel

Burning

Η ώρα περνούσε και ο ήλιος σιγά σιγά χαμήλωνε. Η ώρα 19:30 και στην σκηνή ανεβαίνουν οι masters του British και όχι μόνο Heavy Metal Saxon. Δύναμη, τρελά riff και πολύ heavy metal. Η επικοινωνία με το κοινό είναι εξαιρετική. Ασταμάτητο τραγούδι και μουσική. To πολυζητημένο από το κοινό “Ride Like The Wind”, cover του Christopher Cross, το “Princess Of The Night” σε αντίθεση με το “Princess Of The Dawn” των Accept, και των “Crusader” μόνο μερικά από τα τραγούδια που ξεσήκωσαν το κοινό. Ο Biff Byford μας δείχνει πως είναι μια κορυφαία μορφή, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είναι προσηλωμένα στο έργο τους κάνοντας τον δικό τους ατομικό πανικό.

Setlist

Thunderbolt

Sacrifice

Motorcycle Man

Strong Arm Of The Law

Battering Ram

Power And The Glory

The Secret Of Flight

Ride Like The Wind (Christopher Cross Cover)

They Played Rock And Roll

Crusader

Princess Of The Night

Heavy Metal Thunder

Wheels Of Steel

Denim And Leather

Στις 21:00 ξεκινάει το μάθημα ιστορίας από τους Power Metallers Sabaton. Για πολλοστή φορά το κοινό έδειξε την αγάπη του για τους καθηγητές ιστορίας αλλά και αυτοί για το κοινό τους. Ανάμεσα στα κομμάτια του setlsit φυσικά δεν γινόταν να λείπει το εξαιρετικό “Coat Of Arms” αλλά και το νεότερο, “Sparta”, που προσωπικά σαν τραγούδι δεν με έχει ενθουσιάσει ιδιαίτερα. Η τελευταία μπάντα που θα έπαιζε στο Vide Stage το οποίο ισοπέδωσαν με την μουσική τους και το άρμα τους. Όσοι τους έχουν ξανά δει Live ξέρουν με σιγουριά ότι δεν απογοητεύουν.

Setlist

Ghost Division

Winged Hussars

Blood Of Bannockburn

Swedish Pagans

Carolus Rex

The Last Stand

Into The Fire

Sparta

Resist And Bite

Night Withes

Primo Victoria

Coat Of Arms

Shiroyama

To Hell And Back

Χωρίς να καθυστερήσουν, στην ώρα τους όπως όλοι, ανεβαίνουν στην σκηνή οι Θεοί της Heavy Metal Judas Priest. Το ρολόι γράφει 22:30 και από το πρώτο κομμάτι ο χα-mosh ξεκινάει. “Firepower” από τον νεότερο δίσκο της μπάντας. Κάπου λίγο πριν το encore, πριν το “Hell Bend For Leather” ο απίστευτος Rob Halford, ο οποίος τα έδωσα όλα με την φωνή του, αποχωρεί από το stage και επιστρέφει με μια ασημένια chopper στην μέση της σκηνής. Ότι και να πούμε για τους “Heavy Metal Gods” είναι λίγο. Η απουσία του Glenn Tipton ήταν αισθητή σε πολλούς, αλλά δυστυχώς, λόγο της ασθένειάς του δεν μπορούσε να είναι εκεί. Τα μέλη όμως της μπάντας προκάλεσαν πανικό. Οι Judas Priest, πέρασαν, παρέσυραν τα πάντα στο διάβα τους και μας άφησαν με μία μοναδική ανάμνηση. Μπορεί να line up να έχει υποστεί αρκετές αλλαγές, και ο Halford να έχει μεγαλώσει, αυτό δεν εμπόδιζε όμως κανέναν, και ειδικά τον Halford στην φωνή του, η οποία έβγαινε κρυστάλλινη και μοναδική.

Setlist

Firepower

Grinder

Sinner

The Ripper

Lighting Strike

Bloodstone

Saints In Hell

Turbo Lover

Tyrant

Night Comes Down

Freewheel Burning

Rising From Ruins

You’ve Got Another Thing Coming

He’ll Bend For Leather

Painkiller

Encore

Metal Gods

Breaking The Law

Living After Midnight




DAY 2

Παρασκευή 20/7, είναι η τελευταία μέρα του Rockwave festival, που είδη από την προηγούμενη μας έχει γεμίσει μέταλ. Εκείνη την ημέρα όμως, όλα ξεκίνησαν λίγες ώρες νωρίτερα. Οι πόρτες άνοιξαν από τις 13:30, και στις 14:00 εμφανίστηκε στην σκηνή κάτω από την υπερβολική ζέστη η πρώτη μπάντα και σηματοδότησε την έναρξη άλλης μιας heavy metal ημερας.

Ο λόγος για τους Rollin’ Dice, οι οποίοι μας γέμισαν με heavy rock για 45 λεπτά. Παρ όλη την ζέστη της ώρας, η εμφάνισή τους ήταν τίμια και θα έλεγε κανείς πως… έφεραν εξάρες. Εννοείται πως ο ενθουσιασμός τους επάνω στην σκηνή βοήθησε την εμφάνισή τους.

15:30. Είναι ώρα για τους symphonic/gothic metallers W.E.B.. Στα 30 λεπτά που είχαν στην διάθεσή τους, μας παρουσίασαν 6 κομμάτια τους. Πεντακάθαρος ήχος, άψογη επικοινωνία με το κοινό, το οποίο μάλιστα ήταν αρκετά περισσότερο από την αντίστοιχη ώρα της προηγούμενης ημέρας. Όλα ήταν προσεγμένα στην εντέλεια. Κάθε φορά που ακούει κανείς για τους W.E.B., αυτό θα είναι επειδή κάθε φορά κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Κατά τις 16:10 τα βλέμματα στρέφονται για λίγο στο Terra Stage καθώς στην σκηνή ανεβαίνουν οι Monument. Μια heavy metal μπάντα η οποία μας παρουσίασε εννέα (9) τραγούδια τους. Ο ήχος ήταν σχετικά μέτριος, η επικοινωνία όμως με το κοινό που συνεχώς μεγάλωνε άριστη. Μια αρκετά καλή εμφάνιση, όχι όμως κάτι που με ενθουσίασε ιδιαίτερα ή που δεν έχω ξαναδεί. Γενικά υπάρχει πολύ μεγάλο περιθώριο βελτίωσης.

Επιστροφή στο Vibe Stage για να δούμε τους The Raven Age στις 17:30. Μέσα σε 1 ώρα Melodic Groove Metal, μας παρουσίασαν δουλειά τους και η ώρα πέρασε γρήγορα και ευχάριστα. Με την τεχνική το κατέχουν και αυτό είναι φανερό. Η επικοινωνία με το κοινό είναι ικανοποιητική αλλά σηκώνει βελτίωση. Η σκηνική παρουσία, δυναμικότατη. Ευχαρίστως θα τους ξανά έβλεπα ζωντανά σε κάποια άλλη συναυλία.

Αργά αλλά σταθερά ο ήλιος αρχίζει να κατεβαίνει, και η υπερβολική ζέστη να υποχωρεί. Στην σκηνή εμφανίστηκε στις 18:45 o Mark Tremonti με την μπάντα. Κιθαρίστας των Alter Bridge και Creed, θεωρείται, και όχι άδικα, ένας από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες στην νεότερης εποχής. Με τον πολύ καλό τους ήχο και την τεχνική τους, σε αυτή την μία ώρα που είχαν στην διάθεσή τους, για πολλούς έκαναν την έκπληξη, καθώς αναμφίβολα κέρδισαν και νέους fans.

Γρήγορα στο Vibe Stage για ακόμα μία φορά. Στην σκηνή βγαίνουν  στις 20:00 οι Volbeat. Μία από τις πιο ανερχόμενες μπάντες της τελευταίας δεκαετίας οι οποίοι γεμίζουν στάδια σε κάθε συναυλία τους. Η αλήθεια είναι, πως γνώριζα ότι τα live τους είναι πολύ δυνατά. Δεν ήξερα όμως τι ανταπόκριση θα είχε το ελληνικό κοινό. Τολμώ να πω ότι ξαφνιάστηκα όταν είδα τόσο κόσμο να βρίσκεται εκεί και να τραγουδάει μαζί τους. Η υποδοχή ήταν πολύ θερμή, και μέσα σε 1 ώρα και 15 λεπτά μας παρουσίασαν 17 κομμάτια, στα οποία το κοινό δεν σταμάτησε να τραγουδάει. Μία λέξη ταιριάζει μόνο για να περιγράψει αυτή την μπαντάρα. Γαμάτοι. Φοβερή σκηνική παρουσία, πολύ θερμή επικοινωνία και παιχνίδι με το κοινό και πάνω από όλα πεντακάθαρος ήχος. Τα πολλά λόγια είναι περιττά, αναμφίβολα θα τους ξανά δούμε στην χώρα μας, ελπίζω σύντομα, οπότε θα ξανά έχετε την ευκαιρία να τους δείτε από κοντά και να κρίνετε.

Setlist

The Devil’s Bleeding Crown

Heaven Nor Hell

A Warrior’s Call

I Only Wanna Be With You (Dusty Springfield cover)

Lola Montez

The Lonesome Rider

Sad Man’s Tongue

Slaytan

Dead But Rising

For Evight

16 Dollars

Seal The Deal

Let It Burn

Encore

Black Rose

Fallen

Doc Holliday

Still Counting

Με αρκετά λεπτά καθυστέρηση, όταν το ρολόι πλέον γράφει 22:15 (από την αναμενόμενη εμφάνιση στις 21:30), λόγο της αυξημένης κίνηση στις πύλες, ΝΑΙ, ακόμα έμπαινε κόσμος στον χώρο για τους mighty Iron Maiden, επιτέλους εμφανίζονται στην σκηνή. Αυτό που ακολούθησε ήταν κάτι τα μαγευτικό! Πολλοί κάνουν λόγο και για την καλύτερη συναυλία της θρυλικής μπάντας στην χώρα μας. Άψογος ήχος, άπιαστη επικοινωνία με το κοινό το οποίο πλέον ήταν λαοθάλασσα. Φυσικά δεν γίνεται να παραλείψουμε τα εξαιρετικά σκηνικά. Σε ένα μικρό διάλλειμα που έκανε ο Bruce Dickinson να μας μιλήσει είπε πως δεν θα μιλήσει άλλο, καθώς θα αφήσει την μουσική και την ιστορία να μιλήσει για αυτόν. Την υπόσχεσή του την κράτησε και με το παραπάνω. Κάθε τραγούδι μία ιστορία, ένα διαφορετικό σκηνικό και διαφορετικά συναισθήματα. Δεν άφησαν τίποτα όρθιο, και το “Scream for me Athens” του καταπληκτικού front man προκάλεσε πανικό στο πλήθος. Μια εμπειρία μοναδική, και πιστεύω ανεπανάληπτη. Κάθε ένας από τις πολλές χιλιάδες που βρέθηκαν εκεί αυτή την ημέρα έλαβαν μια εμπειρία ζωής την οποία θα θυμούνται έντονα για πολύ καιρό.

Setlist

Aces High

Where Eagles Dare

2 Minutes To Midnight

The Clansman

The Trooper

Revelations

For The Greater Good Of God

The Wicker Man

Sign Of The Cross

Flight To Icarus

Fear Of The Dark

The Number Of The Beast

Iron Maiden

Encore

The Evil Than Men Do

Hallowed Be Thy Name

Run To The Hills

Και κάπως έτσι, “running to the cars” να προλάβουν την κίνηση, το μεγαλύτερο φεστιβάλ την Ελλάδας φτάνει στο τέλος του. Ημέρες γεμάτες μουσική, γεμάτες heavy metal και έντονα συναισθήματα για όσα συνέβησαν στο Terravibe. Φυσικά υπάρχουν και τα αρνητικά συναισθήματα από πολλούς για όλα όσα αναφέραμε στην αρχή. Στο επόμενο Rockwave όλοι θα θέλαμε να δούμε διαφορετικά πράγματα. Αν βελτιωθούν όμως κάποιοι βασικοί τομείς θα είναι ένα μεγάλο βήμα. Και από το μεγαλύτερο φεστιβάλ την Ελλάδας μπορεί να γίνει και με μεγάλη διαφορά και το καλύτερο. Όπως και να έχει, ένα μπράβο στην παραγωγή οφείλουμε να το δώσουμε για την όποια προσπάθεια έκανε, αρκεί να συνεχίσει και να μην σταματήσει εκεί. Αναμένουμε το επόμενο καλοκαίρι αν και νωρίς ακόμα. Μέχρι τότε, keep on rocking..





RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....