Potergeist – Rain Over Hell Review

Μετρώντας μια 15ετία στον χώρο, οι Potergeist δεν χρειάζονται συστάσεις για τους περισσότερους. Από την άλλη, όσοι δεν τους γνωρίζετε, τώρα σας δίνεται μια καλή ευκαιρία με την κυκλοφορία του 5ου άλμπουμ τους, “Rain Over Hell” να κάνετε “jump in”, ενώ στον νέο δίσκο θα ακούσετε όλα όσα χρειάζεστε. Φυσικά, μια ακρόαση στους προηγούμενους δίσκους “Shouthwards”(2007), “Muddy Mermaids”(2012), “Swampires”(2014) και “Crocodile Tears”(2015) μόνο κακή δεν είναι.

Είχαμε αρκετό καιρό να δούμε νέο υλικό από την μπάντα, 4 χρόνια όμως μετά την κυκλοφορία του “Crocodile Tears”, έρχεται να ταράξει τα νερά το “Rain Over Hell” και η αναμονή δείχνει να άξιζε τον κόπο. Την δισκογραφική τους απουσία αναγνωρίζουν και οι Potergeist οι οποίοι μας παρουσιάζουν την νέα τους δουλειά με τον καλύτερο δυνατό τίτλο τραγουδιού. So Long”, μας λένε, και ήδη από την αρχή ακούμε ένα από τα καλύτερα του δίσκου. Με groove διάθεση το 6λεπτο κομμάτι στρώνει τον δρόμο για αυτό που ακολουθεί.

“Bury Me” φωνάζει ο Άλεξ με το ιδιαίτερο γρέζι του σε περισσότερο blues ρυθμούς στο στυλ των Potergeist, ενώ δεν λείπουν μερικά dark στοιχεία. Αυτό που έκανε εντύπωση στο κομμάτι είναι το απότομο κλείσιμό του. Σε ένα όχι τόσο “εύθυμο” τραγούδι, το κλείνουν απότομα με την ίσως μοναδική “εύθυμη” συγχορδία που κατάφερα να ακούσω, πράγμα το οποίο είναι σαν να “δίνει ελπίδα” μέσα στο κομμάτι.

Η σειρά του ομότιτλου στο δίσκο τραγουδιού έφτασε. Σίγουρα από τα καλύτερα κομμάτια, ενώ αποτελεί και το πιο πρόσφατο ασπρόμαυρο video clip της μπάντας. Κινείται στα ίδια πλαίσια με τα προηγούμενα, ενώ τα στοιχεία του Southern Metal είναι πάντα εκεί. Ίσως το πιο “οργισμένο” κομμάτι μέσα στον δίσκο, το “Texan Sorrow” πρόκειτα για ωμή επίθεση στα ηχεία, για να έρθει αμέσως μετά το “Heroine”, το πρωτο κομμάτι που βρήκε το φως της δημοσιότητας, ενώ είναι από αυτά που είδη έχει ξεχωρίσει το κοινό στα live. Οι αρμονικές πάνε και έρχονται στο “Ball And Chain” ενώ αναμφίβολα είναι η πιο σκοτεινή στιγμή του “Rain Over Hell”.

Groovάρισμα που είναι αδύνατο να σε αφήσει ακίνητο στην θέση σου έρχεται με το “Nothing And Everything”, κομμάτι που προσωπικά ξεχωρίζω από μακριά. Το προτελευταίο κομμάτι είναι ακριβώς αυτό που λέει: “This Ain’t A Love Song”. Ακούγονται να διασκεδάζουν αυτό που παίζουν, ενώ με τον κολλητικό του ρυθμό θα μπορούσε να είναι “hit song”. Το κλείσιμο έρχεται με το “Blues For Green”. Μπορεί να είναι τελευταίο στον δίσκο, αλλά μάλλον μόνο εκεί θα είναι τελευταίο. To πιο Southern τραγούδι, με μελωδικές κιθάρες που αν είχε άρωμα, μάλλον θα μύριζε ουίσκι. Αναμφίβολα θα ακουστεί επί σκηνής.

Περνώντας σε περισσότερες λεπτομέρειες για τον δίσκο, οι ηχογραφήσεις έγιναν στα Devasoundz Studios με παραγωγή και μίξη των Foti Benardo και Potergeist και mastering του Steve Lado. Με το εξώφυλλο του Gianni Nakou να ολοκληρώνει τον δίσκο, πρόκειται για μια πιο διαφορετική από τα συνηθισμένα τους δουλειά η οποία πέτυχε.

Ο δίσκος κυκλοφορεί στις 28 Οκτωβρίου από την Ikaros Records, ενώ σχεδόν έναν μήνα μετά, στις 29 Νοεμβρίου, ραντεβού στο An Club για την παρουσίαση του “Rain Over Hell”.


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....