Monovine – D.Y.E. Album review

Μετρώντας πλέον μια γεμάτη δεκαετία ζωής, οι Monovine ίσως να βρίσκονται στην καλύτερη περίοδό τους. Σε μια εποχή που η stoner “άνθιζε” στην χώρα μας και μπάντες ξεπετάγονταν από παντού, οι Monovine επανάφεραν τους grunge ήχους κυκλοφορόντας το “Cliché”. Ύστερα ήρθε η κυκλοφορία του “Swallow”, που έγινε από τους Monovine σαν ντουέτο μετά από μια μικρή διάλυση που υπήρξε.

Πλέον, ξανά όλοι μαζί από το 2015, το τρίο, είχε 3 χρόνια στην διάθεσή του να ωριμάσει περισσότερο και να καλύψει το χαμένο έδαφος. Αυτά τα χρόνια, μετατράπηκαν στην νεότερη δισκογραφική δουλειά τους με τίτλο “D.Y.E.”.

Έχοντας ακούσει τους προηγούμενους δύο δίσκους, με ένα αρκετά καλό “Cliché” αλλά ένα μέτριο “Swallow”, το να ακούσω το “D.Y.E.” δεν ξέρω τι προσδοκίες μου δημιούργησε.

Αλλά, ω φίλε, that shit was good.

Με μεγάλη ευκολία, από τα πρώτα κιόλας κομμάτια, το “D.Y.E” σε ξεσηκώνει. “Mellow” και “Throw Me A Bone” τα οποία δίνουν την θέση τους στο “For A Sun” που ρίχνει λιγάκι την ένταση. Ακούγοντας το “Void”, στα μυαλό μου ήρθαν Queen Of The Stone Age, ενώ αμέσως μετά το “Your Figure Smells” ξεκινάει ήρεμα για να δυναμώσει στην συνέχεια, ενώ πριν το τέλος ρίχνει πάλι την ένταση. Από τις πρώτες κιόλας νότες του “Messed Up” καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται. Εύκολα το πιο «χορευτικό» κομμάτι. Αν και σε όλο τον δίσκο, κάπου εκεί πίσω μπορείς να σκεφτείς τους Nirvana αλλά και την επιρροή τους στην μπάντα, όταν ακούς το “Burn It” όλα γίνονται ξεκάθαρα. Σειρά του “Me”, το οποίο δείχνει της διάθεσή του για κοπάνημα, αλλά στα χνάρια του “Your Figure Smells” κορυφώνεται σιγά σιγά, μέχρι τέλους, χωρίς να ρίξει ρυθμούς. Αμέσως μετά μπαίνει το “Ring A Bell”. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι προσπαθεί να κάνει. Το κομμάτι Punkίζει και με διάρκεια περίπου ενάμιση λεπτό αφήσει την αίσθηση jammαρίσματος. Λίγο αδιάφορο στο σύνολο του δίσκου. Το “Why Don’t You Shoot Me In The Head” θα το χαρακτήριζα το προσωπικό highlight του δίσκου, ενώ ο δίσκος κλείνει ήρεμα και χαλαρά με το “Haunt”.

Μετά από 40 λεπτά, ο δίσκος φτάνει στο τέλος του. Αν εξαιρέσουμε το ενάμιση λεπτό που μάλλον είναι η πιο αδιάφορη στιγμή στον δίσκο, ο δίσκος ξεπέρασε τις προσδοκίες που είχα. Δεν προσπαθούν να κάνουν κάτι καινούργιο, ούτε να ξανά εφεύρουν τον τροχό. Κάνουν αυτό που ξέρουν, και στο “D.Y.E” το κάνουν πιο επιτυχημένα από κάθε φορά. Τους αρέσουν οι Nirvana και αυτό είναι ξεκάθαρο σχεδόν στην ολότητα του δίσκου, ενώ ακούγοντάς τον, μπορεί κανείς να διακρίνει εδώ κι εκεί και τις υπόλοιπες επιρροές τους καθαρά.

Όπως είπαμε και στην αρχή, βρίσκονται στην πιο ώριμη φάση τους, και αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι τι επιφυλάσσει το μέλλον για τους Monovine.


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....