READING

Kadebostany & Foam – Live @ Fuzz

Kadebostany & Foam – Live @ Fuzz

Ανταπόκριση: Βαλιάνα Κοσμά
Φωτογραφίες: Γιώργος Κρίκος

 

Την επιτυχία στα live που γίνονται στο Fuzz, την καταλαβαίνεις από τον εξώστη. Όταν ακόμα κι εκεί δεν πέφτει καρφίτσα, τότε μιλάμε για ένα… MONUMENTAL live.

Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι FOAM, ελληνική μπάντα με ήχο που δε μπορείς εύκολα να κατατάξεις σε κατηγορία. Who cares anyway? Οι ταμπέλες είναι για τα ρούχα, όχι τη μουσική που ακούμε. Κι οι Foam έχουν μια μίξη ευαισθησίας, ρομαντισμού και δυναμισμού ταυτόχρονα στα κομμάτια τους. Είναι όμορφο να ξεφεύγεις από τα «σίγουρα» μουσικά μονοπάτια και να ψάχνεις γι’ αυτά που ταιριάζουν στη δική σου μουσική αισθητική και τα παιδιά το καταφέρνουν. Η ονειρική φωνή της Μαρίας Σαχπασίδου κι ο Διονύσης Μόρφης με την ιδαίτερη κιθάρα του, σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητοι. Αν δείτε ότι  παίζουν σε κάποιο μαγαζί, να επιδιώξετε να τους ακούσετε.

Ήρθε η ώρα της μεγάλης «αυτοκρατορίας». Το κρατίδιο της pop, οι KADEBOSTANY, με αρχηγό τον ένα και μοναδικό Πρόεδρο Guillaume, κάνουν την εμφάνισή τους. Οι σημαίες στη σκηνή του Fuzz κάνουν την παρουσία τους καθηλωτική. Θεωρητικά, τα live που συνοδεύονται από την παρουσίαση καινούριων τραγουδιών είναι σχετικά αμήχανα, καθώς δεν τα γνωρίζει ο κόσμος. Ωστόσο, δεν έδειξε να «πτοείται» κανείς και τα υποδέχτηκαν με μεγάλο ενθουσιασμό. Στα best of της βραδιάς είναι η στιγμή που έσβησαν τα φώτα του μαγαζιού κι ανάψαμε όλοι τους φακούς στα κινητά μας. Τέρμα πια το κάψιμο από τους αναπτήρες!

Είναι εμφανές πλέον, ότι ο ήχος των KADEBOSTANY έχει αλλάξει κι έχει έρθει λίγο στα «μέτρα» της Kristina. Αυτό σημαίνει ότι τα νέα τραγούδια της ταιριάζουν πολύ, αλλά τα παλιότερα έχουν χάσει κάτι από την «αίγλη» τους.  Όπως, για παράδειγμα, το “Walking With A Ghost”, το οποίο ειπώθηκε στο encore, με την Kristina καθισμένη στο κοινό συνοδεία κιθάρας. Ναι μεν, αλλά. Διαφορετικό, όμορφο, εύηχο, αλλά αν έχεις συνηθίσει στη «στρατιωτική πειθαρχία» και τη θεατρικότητα, δεν το δέχεσαι και πολύ εύκολα. Σα να χάνει την έκρηξή της η τρομπέτα και να γίνεται άλλο ένα πνευστό.

Δεν ξέρω, ίσως το παραπάνω να είναι καθαρά υποκειμενικό. Ωστόσο, για να είμαστε και δίκαιοι το live είχε ρυθμό και – κυρίως – παλμό, από την αρχή μέχρι το τέλος του. Για να συμβεί αυτό δεν απαιτείται μόνο άρτια μουσική, αλλά κυρίως σωστό κλίμα μεταξύ των ατόμων της μπάντας. Και ναι, οι κάτοικοι αυτού του μικρού pop κρατιδίου τα έχουν καταφέρει για τα καλά.


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....