READING

Μιά κουβέντα με την Ειρήνη Κετικίδη…...

Μιά κουβέντα με την Ειρήνη Κετικίδη…

Αναζητώντας τον ήχο του επόμενου album της, η Ειρήνη Κετικίδη επιστρέφει στο six d.o.g.s και γεφυρώνει τους 2 solo δίσκους της “Martial Arts & Magic Tricks” & “A Sky For All”, δύο πολύ διαφορετικές μεταξύ τους κυκλοφορίες, καθώς και κάποια κομμάτια έκπληξη. Στη μπάντα της ο Μιχάλης Καπηλίδης στα τύμπανα, ο Κωστής Βήχος στο μπάσο και ο Διονύσης Μόρφης στην κιθάρα. Λίγες ημέρες πριν από το live της στο six dogs της κάναμε κάποιες ερωτήσεις για να την γνωρίσουμε καλύτερα…


-Ξεκινώντας, για να σε γνωρίσει λίγο καλύτερα και το κοινό, θα μας πεις που γεννήθηκες και μεγάλωσες;

Κατ’ αρχήν χαιρετώ κι ευχαριστώ για την ωραία συζήτηση! Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Γιάννενα, και ξεκίνησα να παίζω κιθάρα στα 14-15 μου επηρεασμένη από την rock και brit-pop σκηνή των 90s. Σε σύντομο χρονικό διάστημα είχα ήδη κάνει βουτιά πίσω στο χρόνο στην αμερικάνικη solo κιθαριστική σκηνή των 80s και στο βρετανικό rock-blues των 70s, οπότε έχω επιρροές και έμπνευση από συνολικά 3 δεκαετίες σε πολύ διαφορετικές μουσικές σκηνές.

 

-Πολλοί όταν ακούνε επαρχία σκέφτονται πως δεν θα υπάρχει μεγάλη rock/metal σκηνή. Από εμπειρία γνωρίζω όμως το αντίθετο. Πως ήταν η φάση όταν μεγάλωνες εσύ;

Έχεις δίκιο σε αυτό που λες. Φαντάσου ότι στα Γιάννενα όταν μεγάλωνα εγώ υπήρχαν ήδη μπάντες όπως οι Varathron, οι Spider Kickers και οι Vic Royal που μετά εξελίχθηκαν στους Villagers of Ioannina City. Η φάση για μένα όμως ξεκίνησε από άλλο ήχο, τις μπάντες που άκουγα στο MTV, μέσω μάλιστα παράνομης μετάδοσης τότε σε κάποια τοπικά ηπειρωτικά κανάλια. Μου άρεσαν Oasis, Garbage, Foo Fighters, Pearl Jam, μεγάλη αγάπη επίσης με Prodigy. Όταν ξεκίνησα να παίζω και να μου φαίνονται εύκολα τα παιξίματα αυτών, άρχισε να με τραβάει το metal και to instrumental rock γιατί με εντυπωσίαζε ο βαθμός δυσκολίας και με ενθουσίαζε τόσο που ήθελα να το κάνω κι εγώ! Μετά έγινε το ταξίδι το χρόνο που σου είπα πριν, και πολύ αργότερα έκανα συγκερασμό όλων των πρώιμων αυτών επιρροών όταν άρχισα να γράφω μουσική.

 

-Τι σε τράβηξε (ή έσπρωξε) σε αυτό το είδος μουσικής;

Στο instrumental rock με τράβηξαν τα εξωπραγματικά τεχνικά παιξίματα κιθαριστών όπως Joe Satriani, Steve Vai, Steve Morse, Richie Kotzen και Vinnie Moore. Όλοι τους είναι επίσης μελωδικοί, οπότε μου φαινόταν τόσο ωραίο και συναρπαστικό να μπορώ κι εγώ να γράψω μουσική χωρίς λόγια, μια και δεν τραγουδούσα. Επίσης, έχω έναν ελαφρύ ψυχαναγκασμό με την τεχνική και τη μηχανική γύρω από το πως λειτουργούν τα πράγματα, οπότε η δεξιοτεχνία ήταν κάτι που μου έθετε αυτόματα μια πρόκληση στον εαυτό μου και με κινητοποιούσε να βελτιώνομαι. Και φυσικά αυτό το αίσθημα και την ενέργεια που ένιωθα να γυρίζει μέσα μου πχ όταν έβλεπα το Live in San Francisco του Satriani ή το Right here, Right now των Van Halen ήθελα να το νιώσω παίζοντας κι εγώ έτσι!

 

-Από όσο ξέρω είσαι απόφοιτος της σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Ε.Μ.Π. αλλά και του Institute of Contemporary Music Performance στο Λονδίνο. Το πρώτο ήταν καθαρά δική σου επιλογή ή «μάθε τέχνη»;

Πάντα μου άρεσαν οι υπολογιστές και η τεχνολογία και το Πολυτεχνείο ήταν κυρίως μια εύκολη επιλογή για να έρθω στην Αθήνα. Χρειαζόμουν να δω νέα μουσικά πράγματα, φαντάσου ότι η μόνη επαφή που είχα ως τότε ήταν οι μπάντες που έπαιζαν στο MTV όπως σου είπα και CD που αγόραζα, YouΤube δεν υπήρχε και το Internet είχε μόλις αρχίσει να γίνεται δημοφιλές. Λάιβ είχα δει ελάχιστα στα Γιάννενα, φίλους που να παίζουν μουσική δεν είχα κι ούτε έπαιζα με μπάντες τότε, οπότε ένιωθα ότι είχα ανάγκη από νέα ερεθίσματα για να βρω κι εγώ τη μουσική μου ταυτότητα. Οι σπουδές στο Πολυτεχνείο σίγουρα δε μου φάνηκαν συναρπαστικές, αλλά έμαθα αρκετά πράγματα για τον εαυτό μου και για το τι θέλω και τι δε θέλω να κάνω. Τελείωσα τη σχολή και έφυγα κατευθείαν για Λονδίνο να σπουδάσω κιθάρα full time, και με τον ίδιο τρόπο να ανέβω και πάλι επίπεδο στις μουσικές μου εμπειρίες και γνώσεις. Το Λονδίνο ίσως είναι η καλύτερη επιλογή που έχω κάνει στη ζωή μου. Οι μουσικές που άκουσα και έπαιξα εκεί, οι άλλοι μουσικοί που γνώρισα και τα πράγματα που έμαθα πάνω στη δουλειά είναι ανεκτίμητα για μένα.

 

-Ποιοι καλλιτέχνες σε επηρέασαν περισσότερο στον τρόπο που παίζεις;

Υπάρχουν οι τρεις αυτές δεκαετίες που ανέφερα και πριν οπότε από 70s θα έλεγα τους Jimi Hendrix, Eric Clapton και Stevie Ray Vaughan, από 80s Eddie Van Halen και Joe Satriani και από 90s μπάντες όπως οι Τοοl και οι Porcupine Tree. Συγκεκριμένα ο Steven Wilson είναι σταθερή και ισχυρή μου επιρροή συνθετικά τα τελευταία χρόνια.

 

-Αγαπημένη μπάντα; Δεν έχει σημασία αν την ακούς συνέχεια, αλλά να την έχεις στην καρδιά σου.

Oasis. Θα είναι πάντα στην καρδιά μου γιατί είναι η πρώτη rock μπάντα που άκουσα στην εφηβεία μου.




-Μετράς 2 πλέον solo album τα οποία είναι και αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους. Τι είναι αυτό που σου δίνει έμπνευση όταν γράφεις μουσική; Ακολουθείς κάποια «συνταγή»;

Κοιτώντας πίσω, με το “Martial Arts & Magic Tricks” στόχος μου ήταν να κάνω έναν εντυπωσιακό τεχνικά δίσκο με δυνατά riffs και solos που θα δείχνουν το στυλιστικό μου παίξιμο. Δεν θα το έλεγα συνταγή, αλλά ακολούθησα μια συνθετική τακτική που θα συναντούσες σε μία δομή pop κομματιού, με την έννοια ότι κάθε κομμάτι θα είχε τουλάχιστον ένα κουπλέ, ρεφραίν και μία γέφυρα ή solo.

Στο δεύτερο album, “A Sky for All”, ήμουν πολύ πιο ελεύθερη και κινήθηκα σχεδόν αποκλειστικά με βάση τις μελωδίες, στις οποίες έντυσα πάνω όλη την ενορχήστρωση. Είναι σημαντικό ότι πλέον γράφω τις μελωδίες της κιθάρας πάνω σε φωνητική γραμμή που μπορείς να τραγουδήσεις. Επίσης έδωσα πολύ μεγαλύτερη βάση στους χώρους των άλλων οργάνων και στη συνολική ατμόσφαιρα αισθητικά και ηχητικά. Η έμπνευση όταν γράφω είναι κυρίως οι σκέψεις μου, τα άτομα στη ζωή μου και οι εικόνες γύρω μου.

 

-Ακούγοντας τον δεύτερο δίσκο τον βρήκα πιο «σκοτεινό» και λίγο μελαγχολικό ίσως, σε κάποια solo και μελωδίες όπως και στο εξώφυλλο. Πως προέκυψε αυτή η στροφή από το πολύ διαφορετικό “Martial Arts & Magic Tricks” στο “A Sky For All”; Καθαρή εξερεύνηση ή κάτι άλλο;

Δεν ήταν εξερεύνηση ούτε πειραματισμός, ήταν καθαρά η διάθεσή μου και το πως νιώθω τα τελευταία χρόνια σαν άνθρωπος. Σχεδόν όλα τα κομμάτια έχουν σχέση με προσωπικές εμπειρίες, που όπως λες βγάζουν κάτι σκοτεινό, αλλά και εσωτερικό. Η διάθεσή μου αυτή έχει καθορίσει και τον ήχο μου και νιώθω ότι στο “A Sky for All” βρήκα τον εαυτό μου περισσότερο μέσα στις νότες. Το Martial Arts ήταν ο 2013 εαυτός μου και αντανακλούσε όλες τις μέχρι τότε μου επιρροές. Ένας λόγος που άργησα να βγάλω το δεύτερο δίσκο είναι ότι δεν ήθελα πάλι να βγάλω μια ωραία περίληψη των νέων μου επιρροών, οπότε έκανα αρκετή προσωπική αναζήτηση για να καταλάβω τι είναι αυτό που θέλω να πω εγώ η ίδια μέσα από τα κομμάτια.

 

-Έχεις σκεφτεί να βάλεις και φωνητικά σε κάποιον δίσκο; Εσύ η ίδια τραγουδάς;

Το έχω σκεφτεί και θέλω σίγουρα να το κάνω, χωρίς όμως να το προγραμματίσω, αλλά να μου βγει οργανικά για να είναι αληθινό κι όχι ότι απλά είπα να πειραματιστώ με μια φωνή. Θέλω να έχει να πει κάτι, όπως και όλα όσα κάνω αλλιώς θα είναι σαν να με κοροϊδεύω, ξέρεις. Αρκετά απίθανο να τραγουδήσω εγώ η ίδια, δεν έχω νιώσει μέχρι στιγμής την ανάγκη, ίσως στο μέλλον. Κάνω δεύτερα φωνητικά σε άλλα projects που παίζω γιατί μου αρέσουν πολύ οι αρμονίες, αλλά δε θα έλεγα ότι είμαι τραγουδίστρια.

 

-Ποια είναι η καλύτερη και ποια η χειρότερη συνεργασία με καλλιτέχνες που έχεις κάνει μέχρι τώρα;

Έχω ένα top 3 για τις καλύτερες γιατί είναι δύσκολο να διαλέξω ειλικρινά! Και η συνεργασία με τη μπάντα μου στο “A Sky for All”, και η συνεργασία με την Καμεράτα πέρυσι για το αφιέρωμα στο Jon Lord και η πιο πρόσφατη δισκογραφική δουλειά με τη μπάντα της Jozette ήταν όλες άψογες δημιουργικά και συναισθηματικά. Η χειρότερη είναι όταν έπαιξα με το Φίλιππο Πλιάτσικα όταν είχα επιστρέψει Ελλάδα από Λονδίνο.

 

-Τι σχέδια έχεις για το μέλλον όσον αφορά τον νέο δίσκο αλλά και εσένα σαν καλλιτέχνη;

Έχω κάνει μια μικρή εκκίνηση για πρώτα κομμάτια του τρίτου δίσκου, πάντα σε στάδιο προπαραγωγής στο home studio μου, και όταν έχω γύρω στα 8-10 κομμάτια έτοιμα θα μπω κανονικά για ηχογραφήσεις. Σαν καλλιτέχνης, ο στόχος μου είναι να μπορώ να βγάζω από μέσα μου τη μουσική μου όσο πιο αυθεντικά μπορώ και να την επικοινωνήσω σε όσο πιο ευρύ κοινό μπορώ.

 

-Αυτά από εμάς και θα τα πούμε εκ νέου στο Six Dogs στις 10/10. Ο επίλογος δικός σου.

Χάρηκα πολύ! Θα τα πούμε στο λάιβ, μαζί μου θα παίξουν οι οι Κωστής Βήχος στο μπάσο, Διονύσης Μόρφης στην κιθάρα και Μιχάλης Καπηλίδης στα τύμπανα. Τη συναυλία θα ανοίξει ο Δημήτρης Ζάγκλης εγκαινιάζοντας την πρώτη σολιστική του δουλειά, και το πιο σίγουρο είναι ότι θα υπάρξει μια συμμετοχή έκπληξη!

 

Συνέντευξη: Γιάννης Κεντρωτής
Φωτό: Facebook


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....