Dropkick Murphys @Gazi Music Hall live report

Ανταπόκριση: Γιάννης Κεντρωτής
Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά / Χριστίνα Αλόσσι

 

Από νωρίς γνωρίζουμε πως το φετινό καλοκαίρι θα είναι από τα πιο δυνατά μουσικά καλοκαίρια στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Ο Ιούνιος μπήκε, το καλοκαίρι ξεκίνησε επίσημα (ασχέτως που ο καιρός δεν έχει ψηθεί πολύ ακόμα) και στις 3/6 ξεκίνησαν τα μουσικά δρώμενα για το φετινό καλοκαίρι με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Dropkick Murphys και Frank Turner σε ένα ξέφρενο πάρτυ που έλαβε χώρα στο Gazi Music Hall. Και περνάμε ευθύς αμέσως να δούμε τι συνέβη εκείνη την βραδιά.

Frank Turner

Όλα κύλησαν βάσει προγράμματος, τόσο το άνοιγμα των θυρών όσο και οι εμφανίσεις τον καλλιτεχνών επί σκηνής. Μόλις το ρολόι σήμανε 20:30, ο Frank Turner ήταν ήδη πάνω στην σκηνή και είχε αρχίσει να «γρατζουνάει» την κιθάρα του. Μία ταπεινή παρουσία επάνω στην σκηνή με μόνο ένα μικρόφωνο και μια ακουστική κιθάρα να κάνει αυτό που αγαπάει και ξέρει καλά. Ο Άγγλος μας έδειξε ότι ήρθε… διαβασμένος, ενώ μετά τα 3 πρώτα τραγούδια έβγαλε έναν μεγάλο λόγο μιλώντας ελληνικά, λέγοντας μάλιστα πως είναι η 245η συναυλία του. Κάπου εδώ, σας δίνω δύο επιλογές. Συνεχίστε να διαβάζετε για να μάθετε το κλίμα που δημιούργησε ο Frank ή βρείτε μια συναυλία του στο YouTube, σε μία άλλη καρτέλα βάλτε τον ήχο από φωτιά παραλίας να σιγοκαίει, βάλτε ακουστικά και κλείστε τα μάτια σας. Όταν νιώσετε γεμάτοι γυρίστε να τελειώσετε το άρθρο για τους Dropkick Murphys.

Αυτό ακριβώς το συναίσθημα έβγαζε, τουλάχιστον σε εμένα. Μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ παρέα σε μια παραλία, γύρω από την φωτιά, με την «ψυχή» του πάρτυ να παίζει κιθάρα και να τραγουδάει ενώ όλοι οι υπόλοιποι συνόδευαν, τα ζευγαράκια ήταν αγκαλιά και χόρευαν αργά και κάποιες άλλες ρομαντικές ψυχές ήταν αγκαλιά με τις μπύρες τους. Το κοινό τον αγκάλιασε και φάνηκε να γνωρίζει τα περισσότερα τραγούδια του, ενώ γρήγορα μπήκε στο κλίμα και στον ρυθμό.

Στην σχεδόν μια ώρα που είχε επί σκηνής, μια φωνή με μία κιθάρα ήταν ένα άψογο και καθόλου βαρετό ξεκίνημα για την βραδιά. Ο Frank έδειξε να ξέρει πως να διασκεδάσει ένα κοινό και ευχαρίστως θα τον έβλεπα ζωντανά ξανά.

Κάτι από… Metallica

Μετά από μια παύση για το τελευταίο soundcheck πριν βγουν οι headliners στην σκηνή, το riff του “Seek And Destroy” από τον τεχνικό ήταν ότι πιο κοντά στο να ακούσει live Metallica το ελληνικό κοινό, τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια, και ο κόσμος μαζευόταν ακόμα στον χώρο ο οποίος ήταν ήδη γεμάτος αρκετά πάνω από τον μισό.

Ώρα για Dropkick Murphys

Στις 22:00, ξανά χωρίς να χαθεί καθόλου χρόνος, το δεύτερο σκέλος του πάρτυ ξεκίνησε με τους Αμερικανούς να βγαίνουν επί σκηνής υπό τους ήχους της γκάιντας ξεκινώντας την βραδιά με το “Cadence in Arms”. Τα φώτα ήταν ρυθμισμένα σε Ιρλανδικά χρώματα, η μπύρα κυλούσε άφθονη και ήταν απλά αδύνατο να σταθείς ακούνητος χωρίς να ξεκινήσεις να κουνιέσαι στον ρυθμό που οι Dropkick Murphys επέβαλαν όλο το βράδυ. Δύο χρόνια μετά την τελευταία τους εμφάνιση, γύρισαν στην Ελλάδα και το κοινό, που έχει πλέον περάσει την σχέση του με την μπάντα σε άλλο επίπεδο, τους υποδέχθηκε με ανοικτές αγκάλες.

Στην μιάμιση ώρα που είχαν έπαιξαν 26 τραγούδια ενώ ο χρόνος πέρασε νερό με, ξανά λέω, μπύρες και χορό. Το κοινό δεν έκανε παύση σε κανένα τραγούδι και δεν έλειψαν και τα καθιερωμένα πλέον sing along. Η διασκευή του “You’ll Never Walk Alone”, ενός εξαιρετικού τραγουδιού, και του μεγαλύτερου, ίσως, ποδοσφαιρικού ύμνου, σίγουρα θα έκανε φίλους της Liverpool να δακρύσουν και ταίριαξε άνετα με την πρόσφατη νίκη της Βρετανικής ομάδας στο «Τσου-Λου».

Το μεγαλύτερο sing along ήρθε στο “Rose Tattoo”, αγαπημένο τραγούδι από τους Αμερικανούς, αλλά και προσωπικό μου αγαπημένο. Μετά το κομμάτι ήρθε το Encore, για να επιστρέψουν ακόμα πιο δυνατά με τα “Going Out in Style” και “I’m Shipping Up to Boston”. Φτάνοντας σιγά σιγά στο τέλος, ανέβασαν από το γνωστό μας «κάγκελο» όσο κόσμο χωρούσε η σκηνή και με το “Until The Next Time” έκλειναν σιγά σιγά την βραδιά. Sing Along, αγκαλιές και ασπροπράσινα κομφετί στον αέρα, ενώ μέχρι και το οριστικό κλείσιμο της βραδιάς με μια διασκευή των AC/DC στο Dirty Deeds Done Dirt Cheaps” μέρος του κοινού παρέμενε επάνω στην σκηνή μαζί με την μπάντα. Το βράδυ αυτό ήταν πραγματικά ένα πάρτυ, με πάρα πολύ όμορφες εικόνες, ενώ μόνο ικανοποιημένος μπορούσε να φύγει κανείς από τον χώρο. Until the next time λοιπόν, και να θυμάστε You’ll never walk alone.

Υ.Γ.1: Η νεοσύστατη ακόμα High Priority Promotions διοργάνωσε ακόμα μια πολύ δυνατή βραδιά, ενώ μετά την ανακοίνωση των Slayer και του νέου Athensrock Festival, έχει φροντίσει να κάνει ηχηρή την παρουσία της στα μουσικά δρώμενα και αναμφίβολα ήρθε για να μείνει.

Υ.Γ.2: Το πρώτο μισάωρο περίπου τα πίσω ηχεία κάτω από τον εξώστη και μπροστά από το μπαρ δεν λειτουργούσαν, αλλά το πρόβλημα διορθώθηκε. Καλό είναι να μην συμβαίνουν αυτά, αλλά μετά την συνολική βραδιά που ήταν εξαίσια, μπορώ να το παραβλέψω, όπως και αρκετοί άλλοι.

Υ.Γ.3: Κρατήθηκα πολύ να μην αναφέρω το επίπεδο που είχε μέρος του κοινού, αλλά δεν τα κατάφερα. Δυστυχώς δεν έλειψαν αυτοί που όσο ο Turner προσπαθούσε μόνος του με μια κιθάρα να μας ψυχαγωγήσει, μιλούσαν, ήταν με τα κινητά ή στις πολύ πίσω σειρές είχαν και σχεδόν γυρισμένη την πλάτη. Μέχρι να λειτουργήσουν κάτω από τα ηχεία κάτω από τον εξώστη, υπήρχαν φορές που η βαβούρα ήταν πιο δυνατή από το ήχο των ηχείων που έφτανε πίσω. Λίγο σεβασμός στον καλλιτέχνη ο οποίος με μεράκι προσπαθεί παρουσιάσει το έργο του δεν βλάπτει. Και αν δεν σέβεστε τον καλλιτέχνη σεβαστείτε τα λεφτά που δώσατε για την συναυλία αυτή, και κάθε άλλη συναυλία. Δώστε λίγο προσοχή στα support και σας εγγυώμαι πως πολλές φορές θα ανακαλύψετε ωραία πράγματα και θα εκπλαγείτε.


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....