READING

Allochiria – Sofia Sarri – Chronoboros...

Allochiria – Sofia Sarri – Chronoboros. Live Report

Ανταπόκριση: Αλέξης Σκαμάγκας
Φωτογραφίες: Chris Lemonis

Τόσο διαφορετικό ηχητικά line-up σε συναυλία είχα καιρό να δω και αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που με έκαναν να κατηφορίζω τη Ναυαρίνου και τη Θεμιστοκλεόυς με όρεξη.

Οι πόρτες άνοιξαν στην ώρα τους και από σχετικά νωρίς μαζεύτηκε ένας ικανοποιητικός αριθμός κόσμου γύρω από τη σκηνή του An Club.

Πρώτοι εμφανίζονται οι Chronoboros, οι οποίοι από τις πρώτες νότες δείχνουν τις διαθέσεις τους. Για περίπου ένα μισάωρο μας προσφέρουν απλόχερα μία ασταμάτητη παραμορφωμένη «φασαρία». Βαριά, αργόσυρτα riffs με άλλοτε κοφτά ξεσπάσματα, είναι ιδανικά για να κουνήσουν το κοινό, το οποίο δείχνει να ζεσταίνεται όλο και περισσότερο. Το sludge/noise τρίο από την Αθήνα παίζει δικές του συνθέσεις από τα No Dirt Or Silver Will Have Us Sated και Dialing Up The Cutter. Προσωπικά ξεχώρισα τα If A Sword Is Always Sheathed και Wooden It Would Seem. Οι Chronoboros παρουσιάζουν μία πολύ δεμένη εμφάνιση, με τα μέλη της μπάντας να αρκούνται στο βλέμμα για να συνεννοηθούν.

Τη σκυτάλη παίρνει η Σοφία Σαρρή με την όχι και τόσο συνηθισμένη μπάντα της. Αν με ρωτούσες τι ακριβώς παίζουν, σίγουρα δε θα μπορούσα να σου απαντήσω μονολεκτικά, προτείνοντας κάποιο μουσικό είδος. Ίσως κάτι πιο κοντά στο soundtrack μίας ταινίας που μπλέκει έντονα πολλά και διαοφρετικά συναισθήματα. Κρουστά, πλήκτρα, ηλεκτρικό κοντραμπάσο και μπάσο, βιολί, πολλά πετάλια και εφέ είναι αυτά που στηρίζουν τα φωνητικά της Σαρρή και της δίνουν χώρο να αναδείξει τις ικανότητές της στο μικρόφωνο. Μας παρουσιάζουν 9 κομμάτια από το δίσκο Euphoria, ο οποίος δημιουργήθηκε από ιδέες και των 5 μουσικών που βρίσκονται επί σκηνής.  Ανάμεσα σε άλλες ενδιαφέρουσες συνθέσεις, όπως Kira Kitana και Cuckooo, τα Still Universe και The Moon απογειώνουν την εμφάνιση της μπάντας. Μία εμφάνιση τόσο επαγγελματική όσο και ενθουσιώδης, κάτι που σίγουρα μεταφέρθηκε και στο κοινό, κρίνοντας από τις αντιδράσεις και το χειροκρότημά του.




Η βραδιά μας κλείνει με τους Allochiria. Τους Allochiria τους άκουγα αρκετό καιρό αλλά ποτέ μέχρι στιγμής δεν είχα καταφέρει να τους ακούσω live, κάτι που είχα στη to-do-list μου. Μετά από αυτή τους της εμφάνιση θα τους ξαναέβλεπα χωρίς δεύτερη σκέψη. Με το An πλέον γεμάτο, το αθηναϊκό post sludge συγκρότημα κάνει αυτό που πλέον έχει μάθει πολύ καλά. Ένα live με διαρκές κοπάνημα, μελωδικά αλλά και heavy μέρη και φυσικά τα ξεχωριστά φωνητικά της τραγουδίστριας. Οι Allochiria παίζουν κομμάτια από το ενός έτους πλέον Throes αλλά και από το Omonoia. Thrust, Cracking Fractals, We Crave What We Lack είναι μερικά από τα κομμάτια που ακούσαμε. Η εμπειρία που έχουν αποκτήσει από τις προηγούμενες  εντός και εκτός Ελλάδας συναυλίες φαίνεται, καθώς η μπάντα σχεδόν δε χάνει νότα που πρέπει να παίξει ή παύση που πρέπει να κάνει. Στο τελευταίο κομμάτι συμμετέχει η Σοφία Σαρρή, με το συνδυασμό καθαρών και growls (ή όπως ορίζονται τα βραχνά φωνητικά της Ειρήνης) απογειώνουν το κομμάτι και ξεσηκώνουν το κοινό, το οποίο με τη σειρά του ζητά άλλο ένα κομμάτι πριν τελειώσει η βραδιά. Ένα «αίτημα» που φυσικά και καλύφθηκε.

Σε γενικές γραμμές, παρά τα λίγα τεχνικά προβλήματα που προέκυψαν, παρακολουθήσαμε μία πολύ καλή συναυλία με έναν ενδιαφέρων συνδυασμό συγκροτημάτων. Μακαρί να βλέπουμε πιο συχνά τέτοια «μπασταρδέματα» να υποστηρίζονται τόσο θερμά από το κοινό και τη σκηνή σιγά σιγά να αποκτά καινοτόμα σχήματα που θα αντιμετώπιζουν με τέτοιο πάθος τη μουσική τους.


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....