READING

Συνέντευξη με τους Lucifer

Συνέντευξη με τους Lucifer

Συνέντευξη με τους Lucifer που βρέθηκαν στο  Gagarin 205 και μας χάρισαν μία φανταστική βραδυά!!!

 

Για αρχή, είναι ωραίο που βρίσκομαι εδώ με όλους σας. Johanna, θα ήθελες να μας πεις πως δημιουργήθηκαν οι Lucifer;

Johanna: Είχα μια μπάντα πριν τους The Oath οι οποίο διαλύθηκαν κάπως ανώριμα. Ήμουν όμως στην φάση «δεν θέλω να σταματήσω», έτσι τα έβαλα κάτω και έφτιαξα τους Lucifer, μια μπάντα που θα έπαιζε 70s heavy rock.

Τι έχεις να μας πεις για το όνομα; Υπάρχει κάποια πιασάρικη ιστορία από πίσω;

Johanna: Σκεφτόμουν ποιο θα μπορούσε να είναι και είχα γράψει πολλές ιδέες, αλλά το Lucifer ήταν αυτό που κόλλησε στο κεφάλι μου. Φυσικά αν ψάξει κανείς βρίσκει πάρα πολλές μπάντες με αυτό το όνομα. Το ίδιο συμβαίνει με το “Satan” ή “Vampires” και αλλά ονόματα. Το “Lucifer” είναι ένα πολύ καλό όνομα που είχε την ανάγκη να χρησιμοποιηθεί. Είναι πιασάρικο, μια λέξη, φαίνεται ωραίο στο logo και στέκεται για τους επαναστατικούς, τους περιθωριακούς. Γνωρίζετε την ιστορία του έκπτωτου αρχάγγελου και μπορώ να ταυτιστώ και να νιώσω πως είναι να θεωρείσαι παρείσακτος.

Ακούγοντας τους δυο δίσκους, Lucifer I και Lucifer II, μπορεί κανείς να διακρίνει αρκετές διάφορες. Κατά πόσο η αλλαγή στο line up οδήγησε σε αυτές τις διάφορες;

Johanna: Ο πρώτος δίσκος γράφτηκε με τον Gaz Jennings ενώ ο δεύτερος με τον Nicke κι εμένα. Και φυσικά είναι κάτι διαφορετικό γιατί υπάρχουν διαφορετικά άτομα και διαφορετική χημεία. Η αρχική ιδέα ήταν οι Lucifer να είναι μια 70s heavy rock μπάντα, αλλά μετά ήρθε ο Gaz ο οποίος έχει έναν χαρακτηριστικό τρόπο που παίζει κιθάρα και έκανε την μουσική να ακούγεται περισσότερο σαν 90s doom. Ήταν πολύ ωραίο, μ αρέσει ο πρώτος δίσκος και είμαι περήφανη για αυτόν. Όταν όμως έφυγε ο Gaz ήταν η σωστή ευκαιρία να γυρίσει η μπάντα στην αρχική ιδέα, και να παίζει 79s heavy rock. Ο Nicke και εγώ ήμασταν στην ίδια σελίδα και ήμασταν πολύ κοντά στο πως ήθελα να ακούγονται οι Lucifer από την αρχή.




Η επόμενη ερώτηση νομίζω αφορά λίγο περισσότερο τον Nicke. Κατά την δημιουργία του δίσκου, ο πρώτος δούλεψε καθόλου σαν σημείο αναφοράς ή ήταν μια εντελώς ανεξάρτητη διαδικασία;

Nicke: Νομίζω πως όλα συνδέονται κάπως. Δεν ήταν ότι ξεκινήσαμε σε μια κενή σελίδα. Υπήρχε ήδη ένας δίσκος οπότε δεν ξεκινήσαμε μια μπάντα από το μηδέν.

Johanna: Το σκεφτήκαμε λίγο και είδαμε ότι συνδέονται. Τα δυο άλμπουμ έχουν κάποια σημεία. Το “Faux Pharaoh” για παράδειγμα, νομίζω γεφυρώνει κάπως τους δυο δίσκους. Τώρα έχουμε όλους αυτούς τους φοβερούς μουσικούς που παίζουμε τραγούδια από τους δυο δίσκους και ακούγεται σαν σύνολο. Όλα δένουν καλά μεταξύ τους.

Nicke: Αλλάζεις ένα μέλος και ακούγεται διαφορετικό, αλλάζεις 4 μέλη και ακούγεται περισσότερο διαφορετικό ακόμα και αν παίζεις ακριβώς το ίδιο πράγμα. Δεν είναι καλό ή κακό. Απλά έτσι είναι. Μ αρέσει, αλλά μ αρέσει και ο πρώτος δίσκος.

Είναι ξεκάθαρες οι επιρροές σας, και μου είπες Nicke ότι συγκεκριμένα είσαι 60s-70s τύπος, και νιώθουμε Black Sabbath, Blue Oyster Cult και πολλούς άλλους στην μουσική σας-

Nicke: Προφανώς υπάρχουν και πολλά αλλά πράγματα επίσης. Αν κοιτάξεις τα όργανα ξεχωριστά, για παράδειγμα εμένα στα ντραμς, είμαι επηρεασμένος από τον Paul Cook των Sex Pistols, γιατί με αυτόν μεγάλωσα. Αν κοιτάξεις ξεχωριστά τις επιρροές θα βρεις αμέτρητες μπάντες. Αλλά ο πυρήνας είναι 70s heavy rock.

Με κάποια στοιχεία doom να υπάρχουν ακόμα. Σαν ένα doomish 70s heavy rock αν μου επιτρέπετε τον όρο.

Johanna: Ναι! Αυτό ακριβώς, αν και θα έλεγα περισσότερο proto-doom.

Έχω την αίσθηση ότι με το νεότερο “Reaper On Your Heels” είμαι σαν να κάνετε ένα tribute στο “Don’t Fear The Reaper” των Blue Öyster Cult.

Johanna: Θεματικά τουλάχιστον, για μένα είναι. Ίσως όχι τόσο μουσικά, αλλά οι στοίχοι έχουν να κάνουν με την γλυκόπικρη σχέση με τον θάνατο, όπως και στο “Don’t Fear The Reaper” άλλωστε. Αν δεν ξέρεις αγγλικά η μουσική σου ακούγεται λίγο αισιόδοξη αλλά σκεπτική, αν κοιτάξεις τους στοίχους όμως είναι κάτι διαφορετικό.

Μιας και αναφερθήκαμε λίγο σε tribute, πριν λίγο καιρό δώσατε στην δημοσιότητα ένα cover από τους Scorpions, το “Evening Wind”. Διαλέξατε ένα κομμάτι από την καλύτερη εποχή τους, τα 70s και από έναν εξαιρετικό δίσκο το “In Trance”. Ένα κομματι όμως που δεν είναι τόσο γνωστό, ειδικά στο νεότερο κοινό. Γιατί διαλέξατε αυτό το κομμάτι;

Johanna: Ναι, ακριβώς για αυτό. Ο κόσμος δεν ξέρει τόσο καλά αυτή την εποχή τους και τους συνδέουν περισσότερο με 80s-90s τέλος πάντων. Το “In Trance” είναι ο αγαπημένος μου δίσκος από τους Scorpions και δεν υπήρχε αμφιβολία για το πιο κομμάτι θα διαλέγαμε.




Η rock μουσική νομίζω πως είναι κάτι περισσότερο από μια μόδα. Κάποιος θα έλεγε ότι είναι τρόπος ζωής και “πιστεύω”. Αναμφίβολα η καλύτερη εποχή της ήταν τα 70s. Τα τελευταία χρόνια όμως υπάρχει μια επιστροφή στην δεκαετία αυτή που νομίζω ότι πλασάρεται από πολλούς σαν μια μόδα. Ποια είναι η άποψη σας;

Johanna: Δεν νομίζω ότι είναι μόδα. Είναι διαχρονική για μένα. Και το ωραίο με την rock είναι ότι δεν μπορείς να ξανα εφεύρεις τον τροχό. Γινόταν καλύτερα τότε, και εκείνη την εποχή μπήκαν βασικά θεμέλια για την μουσική.

Τι έχουν στα σχέδια τους για το μέλλον ο Lucifer;

Johanna: Επόμενο άλμπουμ.

Nicke: Αναμφίβολα επόμενο άλμπουμ.

Johanna: Τον επόμενο δίσκο αλλά ηχογραφημένο με όλους εμάς. Γιατί αυτό είναι το Line up Πλέον. Τα προηγούμενα τα ηχογραφήσαμε με τον Nicke και τον Robin γιατί οι άλλοι δεν ήταν εκεί ακόμα. Τώρα όμως, που παίζουμε μαζί, έχουμε πολύ ωραία χημεία και περνάμε όμορφα, οπότε θα συνεχίσουμε όλοι μαζί. Πλέον οι Lucifer είναι όλοι εμείς.

Τι θα λέγατε στους fan σας; Και όσων αφορά τα επερχόμενα live σας;

Nicke: Να αγοράσουν 2-3 αντίτυπα για να μπορέσουμε να πληρώσουμε κανέναν λογαριασμό. (γέλια)

Johanna: Για την συναυλία στην Ελλάδα ήρθαμε από το Λονδίνο και έχουμε κοιμηθεί μόνο 4 ώρες, αλλά απόψε θα ξυπνήσουμε τους νεκρούς και θα σας ροκάρουμε. Το ίδιο θα συμβεί και σε κάθε άλλο live στην περιοδεία μας.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας. Θα σας απολαύσουμε επί σκηνής και ελπίζω να τα ξανά πούμε!

Johanna και Nicke: Εμείς ευχαριστούμε.

Γιάννης Κεντρωτής





RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....