READING

Sifu VERSUS: 20 χρόνια ελληνόφωνο hip hop...

Sifu VERSUS: 20 χρόνια ελληνόφωνο hip hop

Από τη Βαλιάνα Κοσμά

Φωτογραφική επιμέλεια: Θοδωρής Χανιώτης

Λίγο πριν το επετειακό live του Sifu VERSUS, πήγαμε για μπύρες μέχρι το… Σαν Φρανσίσκο. Μια συζήτηση μεγάλη και απολαυστική για όσα έχει κάνει μέχρι τώρα στη μουσική, το live που έρχεται, τα «επικά» battles, το THHF, κάποιες πιο βαθιές σκέψεις του, μέχρι και προτάσεις για ταινίες. Enjoy!

Μεγάλο live για τα 20 χρόνια σου… Με ποιους θα το γιορτάσεις;
Μαζί μου στη σκηνή του Μύλου θα είναι ο Ευθύμης, ο Phyrosun, o Λόγος Απειλή, ο SiniS Kamikaze, o JK One, o Eversor, o DJ Wheel M, o Kingorilla8, o Raptim, o Αδάμαντας, o Αλχημιστής, o Disastah των S.M.A. κι ο ISO XL.

Γιατί 16 Νοεμβρίου;
Η ημερομηνία επιλέχθηκε για να συμπίπτει με εκείνο το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου του 1996, που ήταν η πρώτη μου επαφή με το stage. Θα είναι 20 χρόνια από την πρώτη φορά που το έκανα ως Sifu VERSUS κι ακόμα δεν είμαι ούτε 40! Έπαιζαν οι Terror X Crew και σε κάποια φάση ο Ευθύμης, αφού είχαν ανεβάσει στη σκηνή τον Jsone όπως είχαν κάνει και σε ένα προηγούμενο live τους, λέει «όποιος θεωρεί ότι έχει μεγάλα χέρια, ας έρθει να πιάσει το μικρόφωνο». Challenge accepted! Ήταν απαράδεκτο το πώς ήμουν εγώ on stage εκείνο το βράδυ, τουλάχιστον όπως το καταλαβαίνω τώρα, αλλά ήταν η αρχή. Το κοινό ήταν 300 άτομα. Ήταν μεγάλο, με δεδομένο ότι έπαιζαν μόνο οι TXC και μάλιστα το ’96, πριν το «Η πόλις εάλω»… Δεν υπήρχε opening act, δεν υπήρχε τίποτα, γιατί πολύ απλά δεν υπήρχε η σκηνή! Γνώρισα νέους ανθρώπους, επισήμως γνωρίστηκα και με τους TXC και το έχω σαν καλή ανάμνηση. Ήδη είχαμε ένα γκρουπ με κάποιους συμμαθητές μου, αλλά δεν το παίρναμε και πολύ στα σοβαρά το όλο ζήτημα. Ατύπως, το είχαμε σπάσει, αλλά εγώ ασχολιόμουν. Ήθελα να τα γράφω και να τα λέω. Ήταν και λίγο περίεργες οι εποχές. Μέσα δεν είχαμε, τεχνογνωσία δεν είχαμε, το κάναμε κυρίως γιατί γουστάραμε να το κάνουμε. Θέλαμε να αισθανόμαστε hip hop!

Γιατί αυτή η μουσική; Πώς την επέλεξες;
Έγραφα στιχάκια από αρκετά μικρός, σε φάση που τα ποιήματά μου στο τέλος της χρονιάς, από τη δευτέρα δημοτικού, τα έγραφα μόνος μου. Δεν καταλάβαινα ότι όλο αυτό θα γίνει κάτι που θα κάνω μέχρι –σχεδόν– τα 40 μου. Στην πρώτη γυμνασίου έγραψα ένα rap για ένα συμμαθητή μου και μου φάνηκε ωραία φάση κι άρχισα να ψιλογράφω raps, πιο πολύ για το χαβαλέ. Είχα ακούσει hip hop, ήξερα τι είναι το rap, αλλά δεν ήμουν χωμένος στην όλη κατάσταση, ήμουν και 12 χρονών… Κομβικό σημείο είναι στις καλοκαιρινές μου διακοπές, που έκανα παρέα με 2 παιδιά που ήταν και μεγαλύτεροί μου κι ο ένας Έλληνας του εξωτερικού, που είχε πάρα πολλά ακούσματα από αυτή τη μουσική και με έβαλαν στην πρίζα να ακούσω περισσότερα πράγματα. Για κάποιο λόγο, στο μικρό κύκλο που είχαμε δημιουργήσει στην τάξη, το ασπαστήκαμε όλοι αυτό το άκουσμα και γίναμε «κοινωνοί της hip hop κουλτούρας». Με τα ίδια παιδιά είχαμε φτιάξει τα συγκροτήματα και με τους ίδιους ήμαστε στο live του ’96. Μπορεί να είχαμε αλλάξει σχολεία, αλλά τα hip hop parties ήταν το meeting point μας.

Και μετά το ’96;
Σταδιακά άρχισα να κοιτάω το θέμα του beatmaking, γιατί ήθελα να κάνω πράγματα που θα έχουν τη δική μου μουσική παραγωγή, ιδέες, αισθητική, whatever! Τότε υπήρχε η τάση να παίρνεις instrumental άλλων και να παρουσιάζονται ως δουλειά σου και δε μου άρεσε. Έτσι συνέχισα να ασχολούμαι πιο πολύ μ’ αυτό, γνώρισα κι άλλους ανθρώπους που έκαναν rap στη Θεσσαλονίκη, γνωριστήκαμε με τον πυρήνα της Αθήνας και σιγά σιγά όλο αυτό το πράγμα προχώρησε. Βρέθηκα και στην Αθήνα μετά το τέλος των σπουδών μου για περίπου ένα χρόνο. Συνεργαζόμουν με τα Ημισκούμπρια για λίγο καιρό (La Klikaria), αν και δεν τράβηξε πολύ για μένα όλο αυτό γιατί ήταν μια περίοδος αλλαγής στο χώρο της hip hop σκηνής. Μεγαλώνοντας άρχισα να γνωρίζομαι και να συνεργάζομαι και μ’ άλλους ανθρώπους και να ταξιδεύω εξωτερικό για να δω άλλες συναυλίες κι είχα την τύχη να παίξω και σε κάποιες.

Ποια ήταν η πιο ωραία συναυλία που έχεις παρακολουθήσει;
Φοβερή εμπειρία ήταν όταν πήγα στο Hip Hop Kemp ως θεατής το 2004. Είδα 15-16 χιλιάδες hip hop κόσμο μαζεμένο. Στην Ελλάδα το καλύτερο live που έχω δει ήταν αυτό που είχε κάνει ο Busta Rhymes πριν μια δεκαετία, που εκεί εντυπωσιάστηκα από το πόσο καλός performer ήταν ο τύπος. Δεν έχανε λέξη ακόμα και στα πιο δύσκολά του! Συν ότι έπαιξε τα πάντα. Συγκινησιακά, ήταν ωραία φάση ότι το 2012 βρεθήκαμε με τα παιδιά της παρέας του «τότε» και είδαμε κάποια από τα μέλη των WU, τον GZA και τον Raekwon, στη Θεσσαλονίκη… Πριν από 20 χρόνια λέγαμε ότι αυτό δε θα γίνει ποτέ εδώ κι ότι «αν γίνει ποτέ θα γεμίσει το Pale De Sports». Το’χω σαν καλή ανάμνηση, γιατί το είδα με ανθρώπους που το έχω ζήσει από την αρχή. Έχω γενικά καλές αναμνήσεις από πολλές συναυλίες.

img_6757

Από αυτές που έχεις συμμετάσχει;
Από τα highlights της δικής μου πορείας είναι ότι βρεθήκαμε και σα Φιλική Εταιρεία και μόνος μου κάποια χρόνια πριν on stage με τους Public Enemy. Όπως και το live με τον KRS One, αλλά και το ότι ήμουν παρουσιαστής της τελευταίας συναυλίας του James Brown στην Ελλάδα. Από την άλλη, πολλές συναυλίες με Έλληνες συναδέλφους μου έχουν χαρίσει στιγμές χαράς, συγκίνησης και πολύ fun. Για παράδειγμα, παλιά με το Μικρό Κλέφτη, τη Dogmother και τους Professional Sinnerz περνούσαμε πάρα πολύ ωραία!

Είσαι από τους ανθρώπους που έχουν συνεργαστεί με το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής hip hop σκηνής… Πώς έγινε αυτό;
Αν όχι με όλους, με πολλούς. Οι περισσότερες συνεργασίες προκύπτουν από το γεγονός ότι κατά καιρούς με τους ανθρώπους αυτούς κάναμε παρέα. Οπότε, για να το πάω στην αντίπερα όχθη αυτό που λες, σημαίνει ότι μάλλον δεν είμαι και πολύ σταθερός στις παρέες μου. Πραγματικά, δεν έχω πρόβλημα με κανέναν. Είμαι πολύ περίεργος εγώ σαν άνθρωπος κι απλά από ένα σημείο και μετά εξαφανίζομαι. Μερικές φορές το προτιμώ από το να έρθουμε σε κακή ρίξη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι δεδομένο. Θα κάνω και υπομονή, αλλά όταν κάτι πιάνει το προσωπικό μου threshold τελειώνει. Αυτό μπορεί να γίνει μετά από πολλές ευκαιρίες, αλλά όταν το φτάσω δεν έχει άλλες.

Δίσκους δε βγάζεις συχνά, γιατί;
Δεν είμαι ιδιαίτερα παραγωγικός στο κομμάτι της δημιουργίας. Έχει να κάνει και με το γεγονός ότι κατά καιρούς έχω ξεκινήσει διάφορα και τα έχω παρατήσει στη μέση, όχι απαραίτητα καλό κι ούτε απαραίτητα κακό. Δε θεωρώ ότι «πρέπει» να βγάλω δίσκους. «Ζηλεύω» τους ανθρώπους που γράφουν πολύ και συχνά. Εγώ δε μπορώ. Όταν αισθάνομαι ότι δεν έχω να πω κάτι, τουλάχιστον μουσικά, δε μπορώ να πιέσω τον εαυτό μου να κάνει οτιδήποτε παραπάνω. Από την άλλη, το να μπω στη διαδικασία να βγάζω singles το σκέφτηκα, το ψιλοέκανα, αλλά δε νομίζω ότι χρειάζεται συνέχεια. Είμαι της άποψης ότι, μισό λεπτό να ανέβω στο καλάμι μου, είμαι δυσνόητος και γενικά πολλά από αυτά που έχω πει δεν τα έχουν καταλάβει πολλοί άνθρωποι. Its ok! Κυρίως γράφω για μένα κι από την άλλη δεν έχει πέσει η «δέουσα» προσοχή, το οποίο είναι επίσης ok, γιατί δε μπορείς να πιέσεις κανέναν να σε ακούσει με το ζόρι. Θεωρώ ότι δεν είμαι ιδιαίτερα δημοφιλής…

Ο ήχος σου επί σκηνής είναι τελείως διαφορετικός από αυτό που ακούμε στο cd
Κοίτα, ο MC πρέπει να κινεί τα πλήθη. Αυτό θα γίνει στο live. Μην ξεχνάμε ότι είναι Master of Ceremony, είναι ο τελετάρχης. Είναι πολύ βασικό για έναν MC να είναι δυνατός στη σκηνή. Πρέπει να μπορεί να βγάζει ενέργεια και να τη μεταδίδει στον κόσμο που είναι εκεί, αν βέβαια κι ο κόσμος είναι έτοιμος να τη δεχτεί. Χαίρομαι που πια δεν κάθονται πίσω με σταυρωμένα τα χέρια… Από την άλλη στο studio, έχεις την ευχέρεια να προσέξεις και την παραμικρή λεπτομέρεια τεχνικής φύσεως και μπορεί να μη βγάλεις την ίδια ενέργεια. Ίσως γι΄αυτό να είναι διαφορετικό αυτό που ακούς στο cd από αυτό που ακούς στο live!

To Rap Shinobi πήγε καλά; Θα το παρουσιάσεις στην Αθήνα;
Έχει πάει πάρα πολύ καλά το video «Ψυχή και Μικρόφωνο», για τα δικά μου δεδομένα. Έχει κι αρκετά downloads. Ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου έχει στηρίξει αυτό το εγχείρημα, αλλά σε γενικές γραμμές ήταν λίγο «χλιαρή» η αντίδραση. Ως δουλειά είναι η φυσική μου εξέλιξη. Είναι ταυτόχρονα ίδιος και διαφορετικός ο ήχος. Το να ξανάβγαζα ένα «Παιχνίδι του Θανάτου», δε θα είχε νόημα. Τώρα, στο θέμα των παρουσιάσεων, επειδή όλο αυτό γίνεται από την τσέπη μου και –κακά τα ψέματα– δεν έχω κάποιο κέρδος από τη μουσική, το να μπω στη διαδικασία παρουσίασης του Rap Shinobi και να βγάλω hard copies, θα πρέπει να γίνει από το μισθό της 9-to-5 δουλειάς που έχω και θα με έφερνε σε δύσκολη θέση να αντιμετωπίσω άλλες υποχρεώσεις μου. Αν τα πράγματα πάνε καλύτερα, κάτι θα γίνει κι εδώ. Με βλέπετε όμως, ας είναι καλά ο Ευθύμης που με «κουβαλάει» μαζί του να του κρατάω το δεύτερο μικρόφωνο! Μεγάλη μου χαρά και τιμή αυτό.

Κεφάλαιο Battles: Πώς προέκυψε;
Κοίτα, το battling είναι από τα πιο σημαντικά κομμάτια του MCing. Όποιος διαφωνεί μ’ αυτό, ας κοιτάξει λίγο τις ρίζες. Κάναμε freestyle κι άτυπα battles από παλιά. Μετά, συμμετείχαμε σε πιο οργανωμένα battles. Ακόμα μου λένε για το battle του 2005… Έχουν περάσει 11 χρόνια κι ακόμα συζητιέται! Ο Εξωκοσμικός ήταν παιδάκι και τώρα κοντεύει τα 30! Ωραίες φάσεις… Αυτή τη στιγμή το πιο γνωστό battle είναι του THHF. Ωστόσο, ένα πράγμα που με κουράζει με την όλη κατάσταση, χωρίς να βγάζω και την ουρά μου απ’ έξω γιατί έτσι δομούσαμε και τα δικά μας, είναι ότι… ο ένας γαμάει, ο άλλος τον παίρνει, ο άλλος σε σκίζει… ok… κάτι άλλο; Νομίζω ότι οι νέοι battle rappers πρέπει να φύγουν από αυτό. Ίσως για να το κάνουν καλύτερα από εμάς και να το εξελίξουν. Κι υπάρχουν παιδιά που το κάνουν πολύ καλά και δουλεύουν με ωραίες ατάκες και lines στα freestyles τους με προσαρμογή στο τι γίνεται.

Είσαι έτοιμος για επόμενο battle;
Όχι! Στα 37 δεν υπάρχει λόγος να κατέβω επισήμως σε κάποιο battle. Αφενός γιατί δεν έχω να αποδείξω κάτι σε κανέναν αναφορικά με το αν κάνω καλό rap ή καλό freestyle κι αφετέρου ίσως να είναι άδικο για κάποιους πιθανούς αντιπάλους.

Κεφάλαιο THHF: Τι σημαίνει για σένα;
Είναι το 14ο THHF που γίνεται κι είναι το 14ο THHF που θα πάω. Στο 1ο δεν είχε παρουσιαστή, στο 2ο ήταν ο Δημήτρης Κοττάκης (είχα προτείνει να υπάρχει παρουσιαστής για να «γεμίζει» ο χρόνος ανάμεσα στα set ups του κάθε καλλιτέχνη, αλλά και να φαίνεται πιο solid κι επαγγελματική η όλη κατάσταση). Το 2005 μπήκα εγώ στο ρόλο του παρουσιαστή. Με την παρουσίαση έχω αρκετή τριβή πια. Έχω παρουσιάσει αρκετά events. Ήδη πριν καν το πρώτο THHF είχα παρουσιάσει δύο φορές το Battle Of The Year στην Ελλάδα, έχω παρουσιάσει κατά καιρούς το DMC και διάφορα πράγματα. Μου αρέσει αυτό.

Με το ραδιόφωνο ασχολήθηκες ποτέ;
Ναι, κατά καιρούς. Σε κάποια φάση είχα εκπομπή με τον ISO XL στον Antenna Θεσσαλονίκης. Ήταν η μόνη εκπομπή του σταθμού που δεν έπαιζε με playlist. Ωραία φάση το ραδιόφωνο, αν και στις μέρες μας είναι πολύ on demand τα πράγματα. Ο καθένας χρησιμοποιεί το Youtube ή το Spotify σαν άτυπο ραδιόφωνο. Το θέμα όμως είναι ότι ραδιόφωνο δεν είναι μόνο η μουσική που παίζει. Παραδοσιακά, στο hip hop ραδιόφωνο, διαμορφώνεται το «γίγνεσθαι» της όλης υπόθεσης. Για να παίξει ένα κομμάτι στο show του Bobbito, για παράδειγμα, έπρεπε να είναι solid. Ήταν πολύ σημαντικό για έναν καλλιτέχνη να παίζει σε τέτοιες εκπομπές. Αυτό δεν έγινε πολύ στην Ελλάδα, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Είχαμε παιδιά στη Θεσσαλονίκη που έκαναν εκπομπές και μας έφερναν σε επαφή με τη μουσική αυτή. Λίγες εκπομπές και πολύ MTV. Αυτό που λείπει αυτή τη στιγμή, δεν είναι οι άνθρωποι που θα πατήσουν ένα play, αλλά οι άνθρωποι που θα ξέρουν να μιλήσουν σωστά γι’ αυτή τη μουσική και η διαδραστικότητα που μπορεί να έχει το ραδιόφωνο.

20 χρόνια. Είσαι ευχαριστημένος με την πορεία σου; Υπήρχαν πράγματα που θα ήθελες να κάνεις ή πράγματα που μετάνιωσες;
Ναι, και; Τα πράγματα κύλησαν όπως κύλησαν και φτάσαμε στο σημείο που φτάσαμε κι είμαι ικανοποιημένος από το γεγονός ότι 20 χρόνια μετά κάνω αυτό το πράγμα. Σίγουρα κάποια πράγματα θα μπορούσαν να είχαν γίνει αλλιώς, αλλά αν είχαν γίνει, δε θα είχαν συμβεί κάποια άλλα. Προσωπικά δε μετανιώνω για τίποτα. Θα ‘θελα να είχα κινηθεί διαφορετικά σε κάποιες φάσεις, αλλά… καμία μετάνοια. Έγινε ό,τι έγινε, όπως έγινε και καλά έγινε που έγινε! Αν κάτι είναι που θα ήθελα να είναι διαφορετικό, θα ήταν… άστο γάμησέ το!

img_6748

Έχεις ζήσει και τη σκηνή της Αθήνας και αυτή της Θεσσαλονίκης, που είναι διαφορετικές μεταξύ τους, σε ποια «ανήκεις»;
Θεωρητικά «ανήκω» στη σκηνή της Αθήνας γιατί ζω και εργάζομαι εδώ. Βρέθηκα καθαρά για βιοποριστικούς λόγους. Είχε τελματώσει από άποψη δουλειάς η ζωή μου στη Θεσσαλονίκη, είχα μείνει άνεργος για αρκετό διάστημα κι αποφάσισα να έρθω στην Αθήνα κι είμαι εντάξει. Ηχητικά και μουσικά όμως, ανήκω στη σκηνή της Νέας Υόρκης. Δεν κάνω ελληνικό hip hop, κάνω ξένο hip hop με ελληνικό στίχο. Μιλάω για «ελληνόφωνο hip hop» για να το διαχωρίζω από το «ελληνικό hip hop». Προσωπικά, αυτό που έχει αναγνωριστεί ως ελληνικό hip hop, εμένα δε μ’ αρέσει.

Τι σε χαλάει;
Είναι πολύ ελληνικό ρε φίλε! Είναι κάτι το οποίο θυμίζει hip hop, πατάει στις φόρμες και τις δομές του, αλλά ξέρεις τι; Στην ουσία δεν είναι. Το να παίζει ένα beat στα 4/4 από κάτω και κάποιος να εκφέρει έμμετρα λόγο από πάνω δε σημαίνει ότι αυτό είναι hip hop! Its ok. Μπορεί να είναι ό,τι θέλει και μπορεί να είναι και πολύ ωραία μουσική ταυτόχρονα, αλλά δε σημαίνει ότι είναι και hip hop. Καλώς ή κακώς αυτό το πράγμα είναι από την Αμερική. Προέρχεται από μια «οξύμωρη» κατάσταση που έθεσε πολύ συγκεκριμένες βάσεις, αλλά με πολύ ελεύθερο τρόπο έκφρασης. Πρέπει να τηρείς τις αρχές της μουσικής αυτής. Όταν απλά βασίζεσαι σ’ αυτό και κάνεις κάτι το οποίο απλά του μοιάζει, δεν κάνεις hip hop. Οπότε, ναι, δε μου αρέσει το ελληνικό hip hop. Μου αρέσει το ελληνόφωνο.

Ξεχωρίζεις κάποιους που κάνουν ελληνόφωνο hip hop;
Ναι, πολλούς. Πρώτα απ’ όλους τον Ευθύμη. Είναι στο peak των ανθρώπων που έχουν ασχοληθεί με αυτό κι έχει να δώσει πάρα πολλά πράγματα ακόμα. Ο Sadomas μου αρέσει, πολύ τεχνικός και ώριμος πια. Ο Λόγος Απειλή είναι από τους καλύτερους MC της γενιάς του. Ο Μικρός Κλέφτης είναι μια σταθερή αξία επίσης. Έχει πολλούς και πολύ καλούς καλλιτέχνες. Και βγαίνουν και νέα παιδιά που κάνουν πολύ καλές δουλειές. Λίαν συντόμως θα γνωρίσει ξανά μια άνθιση το είδος. Ακόμα και στο «new school» υπάρχουν πολύ ωραία πράγματα να ακούσεις. Αν και προσωπικά, δε με πολυψήνει ως ήχος. Δε σου μιλάω για το trap. Ξεκάθαρα αυτό δε με ψήνει καθόλου. Δεν είναι πλέον hip hop. Είχε βάσεις από αυτό, αλλά πλέον είναι ένα αυτόνομο είδος.

Θεωρείς ότι το «old school» έχει ακόμα πράγματα να δώσει;
Αν το πάμε ηχητικά, ο δίσκος που έβγαλε ο Sick Jacken ή το «Cornerstone of the corner store» του Vinnie Paz που βγήκε πριν λίγες μέρες είναι παλιότερος ήχος, από την άποψη ότι δεν είναι το αργόμπιτο newschool-άδικο με τα 808 στα 70 bpm, είναι πιο κοντά στο 90’s era hip hop, αλλά δεν είναι και το ίδιο ακριβώς. Είναι old style σημερινό. Το old school είναι old school. Ας μιλήσουμε για ανθρώπους του εξωτερικού, το να υπάρχει ακόμα ένας Pete Rock, ένας Rakim που είναι ενεργοί στην όλη φάση, καλό θα είναι οι νεότεροι να τους ακούν, να δουν τι έχουν να πουν και να μην είναι «τι να μου πει κι αυτός ο oldschool-άς» γιατί έχει πράγματα να σου πει. Ήταν εκεί πριν από σένα, έχει δει τι συμβαίνει και πού θα την πατήσεις. Καλώς ή κακώς για κάποιους καλλιτέχνες είμαστε οι μπαμπάδες τους. Κι ο πατέρας έχει καθήκον να νουθετεί, να προφυλάσσει κι ενίοτε να αποκληρώνει.

Με την οικογένειά σου έχεις καλές σχέσεις;
Ναι. Με δεδομένο ότι έχουμε μια απόσταση είναι πολύ καλές οι σχέσεις. Τώρα θα τους δω και θα χαρώ. Μεγάλωσα σε ένα καλό περιβάλλον και πήρα αρκετή αγάπη. Δεν έχω κανένα παράπονο. Παίζει ρόλο η οικογένεια στο ποιοι είμαστε μέχρι ένα βαθμό. Από ένα σημείο και μετά είναι πιο δίκαιο για τον κάθε άνθρωπο, να γίνεται ο δικός του άνθρωπος και να διαμορφώνει το χαρακτήρα του με βάση τα δικά του «θέλω», γνώμονες και άξονες.

Στο Θεό πιστεύεις;
Ναι. Πιστεύω σε ένα Θεό κι εκεί τελειώνει για μένα το σύμβολο της πίστεως. Δεν έχει ούτε Πατέρες Παντοκράτορες ούτε Ποιητές Ουρανού και Γης.

Τι φοβάσαι;
Φοβάμαι ότι δε θα μπορέσω να φτιάξω σωστούς ανθρώπους, ότι δε θα μπορέσω να μεγαλώσω ανθρώπους με τα εφόδια που θα ήθελα να πάρουν από μένα ώστε να διαμορφώσουν το δικό τους «γίγνεσθαι» μετά. Περνούν τα χρόνια για μένα και μάλλον δε θα καταφέρω να κάνω οικογένεια κι αυτό με χαλάει. Φοβάμαι ότι θα μείνω ανεπαρκής.

Ποια είναι τα σωστά εφόδια για ένα παιδί;
Το να ακούει, να δέχεται να ακούει και να μην ασπάζεται απαραίτητα. Κι αν χρειαστεί να πολεμήσει για το δικό του «σωστό» να το κάνει με κάθε μέσο.

Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου μετά από 10 χρόνια;
Μάλλον με το ίδιο πλαστικό γιλέκο που έχω εδώ και 22 χρόνια, με το ίδιο ξυρισμένο κεφάλι κι ενδεχομένως θα κάνω τα ίδια που κάνω και τώρα…

Τι λες στον εαυτό σου κάθε πρωί;
Καλημέρα!

Το moto σου;
Δέκα χιλιάδες αλλαγές, καμία έκπληξη.

Έχεις στα κομμάτια σου πολλές ατάκες από βιντεοταινίες του ’80. Είναι η δεκαετία αυτή από τις αγαπημένες σου;
Είναι μια δεκαετία που ειδικά το δεύτερο μισό της βλέπαμε όλοι πολύ video και αυτός ο περίεργος, ιδιότυπος και «κακός» κινηματογράφος που επικρατούσε εκείνη την περίοδο στην Ελλάδα, μας έβαλε κάποια θεμέλια. Έχουμε ατάκες που μας έχουν στιγματίσει και ως παιδιά και ως ενήλικες. Γι’ αυτό καθόμαστε ακόμα και σήμερα και τις βλέπουμε. Έβλεπα τις προάλλες τον «Πανικό στα σχολεία». Έπος! «Χούλιγκανς» με τα παγκόσμια κινήματα νεοναζί που κινούν τα νήματα, επίσης έπος. «Φυλακές Ανηλίκων» κι ο άλλος έχει το μουστάκι του Σταύρακα… Τι να πεις; Περίεργες εποχές…

Έχεις πει ποτέ «σταματάω»;
Ναι κι έχω εξαφανιστεί για πολύ καιρό. Και θα σταματήσω κάποια στιγμή, αλλά δε θα το πω επίσημα. Απλά θα εξαφανιστώ. Θέλω να αποφύγω καταστάσεις του να είμαι σε κάποια ηλικία και να κάνω περίεργα πράγματα. Δεν ξέρω αν θα μπορώ να λέω για τους «μουσαμάδες που καίνε» στα 60 μου. Άσε που δε θα ήθελα να είμαι σε φάσεις και καταστάσεις να δουλεύω με ανθρώπους που «πολεμούσα» στη διάρκεια της καριέρας μου σαν ύφος. Όλα έχουν ημερομηνία λήξης. Κι ο Sifu VERSUS έχει κι ακόμα περισσότερο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια! Όταν μέχρι και η Ρώμη έπεσε, ποια Αυτοκρατορία πιστεύει ότι θα είναι εκεί για πάντα;

Για να κλείσουμε όπως ξεκινήσαμε, τι περιμένεις από το live;
Να περάσουμε καλά, όσοι θα είμαστε και πάνω και κάτω από τη σκηνή και να δω τους παλιούς φίλους που ήμασταν από κάτω 20 χρόνια πριν… Χαίρομαι που μπορώ να λέω ακόμα κομμάτια που έλεγα από τότε, ότι με παίρνει και σωματικά και σα στάση ζωής. Θέλω να περάσω ένα καλό βράδυ για να έχω να λέω για τα επόμενα 20!

 

1luv!

V 


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....