READING

Razastarr: Ραπ με αξιοπρέπεια

Razastarr: Ραπ με αξιοπρέπεια

Συνέντευξη: Βαλιάνα Κοσμά – Φωτογραφική επιμέλεια: Θοδωρής Χανιώτης


Κάπου στα στενά του Βύρωνα, συνάντησα το Νικόλα και τον Οδυσσέα λίγο πριν το μεγαλύτερο live τους και μιλήσαμε για όλα. Από την πρώτη ενασχόλησή τους με τη μουσική αυτή, μέχρι το σήμερα και την παρουσίαση του δίσκου τους «Αφού σκοτώσω τη δίψα μου». Μια συζήτηση μεγάλη και βαθιά που με έκανε να καταλάβω για ποιο λόγο Razastarr σημαίνει σεβασμός.

Πώς θα είναι το live που θα δούμε το Σάββατο στο Passport;
Οδυσσέας: Θα είναι ένα τρίωρο live με εμάς και τον Dj Wheel M στη σκηνή. Στο πρώτο μέρος θα παρουσιάσουμε τον καινούριο μας δίσκο «Αφού σκοτώσω τη δίψα μου», ενώ το δεύτερο θα αποτελείται από αγαπημένα μας κομμάτια από τη δισκογραφία μας, ως Razastarr και την ατομική. Θα έχουμε δύο πολύ καλούς ηχολήπτες, το Χρήστο Λαϊνά (που έχει ρίξει πολλή δουλειά και στο album) και το Yegor Cergei. Επίσης, εκείνη τη μέρα, θα είναι διαθέσιμο και το cd σε φυσική μορφή.

Ο δίσκος γιατί κυκλοφόρησε πρώτα στο Youtube;
Νικόλας: Γιατί θέλαμε αυτός που θα πάρει το cd και θα έρθει στο live να ξέρει τι θα ακούσει…

Η σειρά των κομματιών έχει κάποια ιστορία να μας πει ή είναι τυχαία
Ο: Όχι, δεν είναι τυχαία για κανένα λόγο.
Ν: Το κάθε κομμάτι έχει μια δική του ιστορία κι ένα δικό του χρόνο ύπαρξης στις ζωές μας γενικότερα. Για παράδειγμα το «Μεγάλη Δύναμη» φτιάχτηκε το 2008. Δεν έγιναν όλα τα κομμάτια σε ένα χρόνο μόνο και μόνο για να πούμε ότι βγάζουμε δίσκο 17 χρόνια μετά. Είναι 12 κομμάτια το ίδιο σημαντικά για μας κι η σειρά τους είναι τέτοια που θα μας άρεσε να ακούμε ως ακροατές.

Πώς επιλέχθηκαν τα συγκεκριμένα κομμάτια;
Ο: Ακούσαμε δεκάδες παραγωγές για να καταλήξουμε σε αυτά τα 12. Είχαμε πολλούς στίχους που είτε βάλαμε, είτε αφήσαμε στην άκρη. Θέλαμε να γουστάρουμε και οι δύο φουλ το κάθε κομμάτι. Και μέσα στο album υπάρχει κι ένα 13ο κομμάτι που είναι το «Αυτό είναι χρέος» που κυκλοφόρησε στο «Κλειστό Κύκλωμα» του Eversor. Εμείς το θεωρούμε μέρος του album γιατί γράφτηκε και ηχογραφήθηκε την ίδια περίοδο. Υπήρχε η σκέψη να μπει και στο «Αφού σκοτώσω τη δίψα μου», αλλά θεωρήσαμε, όπως με το «Ο πιο μίζερος εχθρός σου» και το «Όπου και να’σαι», που μείναν στη «Χαρμολύπη» και δε μπήκαν σε κάποια άλλη δουλειά, να μείνει στη συλλογή του Eversor και μόνο εκεί. Είναι κομμάτι αυτής της ενότητας, αυτής της φάσης της ζωής μας, αλλά το αφήσαμε στη μοναδικότητά του.

img_1948

Πώς και βγαίνει καινούριο album Razastarr μετά από 17 χρόνια;
Ν: Το album θέλαμε να το βγάλουμε καιρό, απλώς δεν είχαμε κοινούς χρόνους για να το ολοκληρώσουμε.
Ο: Το 2008 που κάναμε ένα live στο Κύτταρο με μπάντα, μετά από 7 χρόνια που είχαμε να εμφανιστούμε στην Αθήνα, εκεί παρουσιάσαμε τη «Μεγάλη Δύναμη» κι αποφασίσαμε να πάρει το δρόμο του το album.
Ν: Απλά συνέτρεξαν και διάφοροι οικογενειακοί λόγοι και για στους δύο κι έπαιξαν το ρόλο τους στο να καθυστερήσουμε να ξεκινήσουμε να κάνουμε το δίσκο.

Τι καινούριο έχουν να πουν οι Razastarr το 2016;
Ν: Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι καινούριο. Αυτό που ξέρω είναι ότι υπάρχει μια εσωτερική ανάγκη που μας κάνει να θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι στη μουσική. Το γιατί ακούει κάποιος εμάς ή οποιοδήποτε γκρουπ είναι δικό του θέμα. Φαντάζομαι η θεματολογία, η στάση απέναντι σε όσα συμβαίνουν. Σίγουρα όλοι κάτι έχουμε να πούμε.
Ο: Την τελευταία φορά που βγάλαμε κάτι μαζί με το Νικόλα ήμαστε 25 χρονών. Τώρα είμαστε 40, έχουμε περάσει πολλά από τότε και βλέπουμε τελείως διαφορετικά τη ζωή. Εκφραζόμαστε με άλλο τρόπο πλέον κι αυτό φαίνεται στη μουσική μας.
Ν: Έχουμε την ανάγκη να μιλήσουμε γι’ αυτά που ζούμε τα χρόνια της κρίσης σαν άνθρωποι και το κάνουμε μέσω της μουσικής. Είναι ωραίος δρόμος.

Ποιο album πιστεύετε ότι σας έχει καθορίσει;
Ο: Να σου πω την αλήθεια, πιστεύω ότι αυτός, το «Αφού σκοτώσω τη δίψα μου», είναι ο καλύτερος δίσκος που έχουμε κάνει από όλες τις απόψεις, μουσικά, στιχουργικά, ερμηνευτικά και στην επιλογή των κομματιών.
Ν: Δεν ξέρω αν είναι ο καλύτερος αυτός ο δίσκος. Αυτό που πιστεύω είναι ότι έχει μια πολύ δική του ταυτότητα. Ήμουν σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους της ζωής μου τον καιρό που πήγαινα στούντιο και αυτό σε πολλά κομμάτια, υπάρχει σαν «εσωτερική ένταση».

Μπορείτε να ξεχωρίσετε κάποιο κομμάτι;
Ο: Αν έπρεπε να διαλέξω, θα ήταν το «Μακρύς δρόμος».
Ν: Όχι, δε μπορώ… Κάθε κομμάτι έχει τη μοναδικότητά του, τον προσωπικό του λόγο ύπαρξης.

Τη μουσική πόσο την έχει επηρεάσει η κρίση;
Ν: Η κοινωνία γενικά έχει υποστεί ένα σοκ, γιατί έγιναν πολλά και σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όσο περνάει ο καιρός θα βγαίνουν πράγματα. Η ροή και η εξέλιξη είναι συνεχόμενη γιατί συμβαίνουν πράγματα που δεν έχει ζήσει ποτέ κανείς μας. Οπότε, ναι, την έχει επηρεάσει κι όσο περνάει ο καιρός, θα γίνεται και πιο εξωστρεφές όλο αυτό. Θέλω να πιστεύω ότι θα υπάρχουν συχνές αναφορές που θα αφορούν στα λάθη που έγιναν και σε προτεινόμενες λύσεις, σαν χάρτης για να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε για να γίνουμε καλύτεροι σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία. Αυτή η μουσική ήταν πάντα κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου κι είναι σα συνεχής διάλογος, μια συζήτηση δίχως τέλος. Όσα κι αν πει κάποιος, θα «πεταχτεί» κάποιος άλλος και θα πει κάτι άλλο και ξανά και ξανά κι έτσι μπαίνεις σε σκέψεις. Αυτό είναι! Μία σπίθα, μία εγρήγορση εγκεφαλική.

Θα τη βρούμε τη λύση;
Ν: Θέλω να πιστεύω ότι θα τη βρούμε. Η ιστορία θα δείξει.
Ο: Ας βρει ο καθένας τη λύση τη δική του, μέσα του. Από εκεί ξεκινούν όλα. Ας τα βρει με τον εαυτό του. Το πλαίσιο λίγο-πολύ είναι το ίδιο για όλους.

Υπάρχει κάποιο γκρουπ που να ακούσατε και να είπατε «ντρέπομαι που κάνω την ίδια μουσική»;
Ν: Όχι βέβαια. Είναι φασιστικό αυτό. Δε μου αρέσει ο φασισμός, δε μου αρέσει ο ρατσισμός. Όλοι έχουμε την υποχρέωση, όταν ο κόσμος δεν είναι δίκαιος, να επιδιώκουμε να γίνει. Οπότε, ο καθένας, ανεξάρτητα με το τι κάνει, πώς το κάνει, τι λέει, πώς το λέει, για κάποιο λόγο το κάνει και κάτι έχει να πει. Μπορεί να μη συμφωνούμε με όλους, αλλά δεν είμαστε κριτές. Όλοι κρινόμαστε κάτω από τον ουρανό το ίδιο.

Σε αντίθεση με άλλους χώρους, στη hip hop δε θα ακούσεις να λέει κάποιος το τραγούδι κάποιου άλλου. Γιατί;
Ο: Είναι καθαρά εγωκεντρική η μουσική αυτή. Δε συνηθίζεται.
Ν: Μια φορά έχω πει μόνο τραγούδι άλλου. Σε ένα live στο An, είχα πει το «Κάποτε θα ‘ρθουν» του Σιδηρόπουλου, γιατί ήθελα να τελειώσει με αυτό το κομμάτι και αυτά που λέει για συμβολικούς λόγους.

323

Πώς θα σας φαινόταν αν η μουσική σας γινόταν ξαφνικά πιο εμπορική;
Ν: Αν καταφέρνει κάποιος κάνοντας αυτή τη μουσική με αξιοπρέπεια και χωρίς λογοκρισία από εταιρείες, να ακούγεται σε πολύ κόσμο είναι πάρα πολύ όμορφο. Είναι επιλογές αυτά. Το πώς θέλεις να διοχετεύσεις τη μουσική σου και να φτάσει στον ακροατή είναι θέμα επιλογής. Εμείς έχουμε επιλέξει έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο, με πολλή προσοχή και σεβόμενοι τις προτάσεις που μας κάνουν για εμφανίσεις σε live. Δεν είναι «σκηνοθετημένο», βγαίνει έμφυτα.
Ο: Καλά θα ήταν αν έφτανε και παραέξω, αλλά κι αν δε φτάσει εμείς θέλουμε να είμαστε καλά.

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να φτάσει ο «underground» ήχος σε περισσότερο κόσμο;
Ο: Δεν είναι κι εύκολο. Δεν είναι εύπεπτος ο ήχος κι ο στίχος. Δεν έχει ρεφρέν που σου σκαλώνουν το κεφάλι. Μας ακούν αυτοί που έχουν την υπομονή και τη διάθεση να εμβαθύνουν λίγο περισσότερο. Δεν κάνουμε ούτε pop, ούτε εμπορική μουσική.

Το πρώτο πράγμα που σου λέει κάποιος που ακούει hip hop, από όποια μεριά της μουσικής αυτής κι αν στάθηκε, όταν ακούει το όνομα Razastarr είναι «Σεβασμός». Πώς το καταφέρατε;
Ο: Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν το προσπαθήσαμε. Δεν ξέρω καν αν ισχύει ότι είμαστε το γκρουπ που όλοι σέβονται. Είμαστε ο εαυτός μας, τίποτα περισσότερο από αυτό.
Ν: Γενικά φροντίζαμε να έχουμε μια συνέπεια κι αν υπήρξε ποτέ κάτι, είχε να κάνει με εμάς κι όποιον υπήρξε το πρόβλημα. Δεν κοιτάξαμε να το βγάλουμε προς τα έξω και να το εκμεταλλευτούμε. Δεν έχουμε τάσεις τιμωρίας με όποιον είχαμε αντίθετη γνώμη… Κι αυτά, μωρέ, τα παίρνει ο χρόνος. Δεν είναι κάτι που το κρατάμε, ούτε θα το συνεχίσουμε. Αυτό που θέλαμε πάντα είναι να έχουμε μια παντελονάτη συμπεριφορά σε ό,τι γίνεται.
Ο: Μας αρέσει και λίγο η αφάνεια. Μας ελκύει. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά προσωπικά είμαι καλά εκεί. Όποιος θέλει να ακούσει τη μουσική μας, μπορεί να το κάνει.
Ν: Δεν έχουμε να χωρίσουμε και κάτι άλλωστε. Ο εχθρός είναι άλλος. Το να γίνονται εσωτερικοί εμφύλιοι δεν προσφέρει κάτι, εκτός ίσως από κάποια views ή μερικά εισιτήρια παραπάνω σε κάποιο live. Η ανάγκη της ένωσης είναι μεγαλύτερη από την όποια ανάγκη διχοτόμησης, επειδή απλώς διαφωνούμε μουσικά.

Οι στίχοι σας είναι σαν μικρά ποιήματα. Εκτός της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης, από πού αντλείτε έμπνευση;
Ο: Εγώ τον αποποιούμαι τον όρο. Δεν είμαι ποιητής. Ραπ κάνω. Δέχομαι ότι μπορεί να βγάζουν μια ποιητικότητα οι στίχοι, αλλά δεν κάνω ποίηση. Η ποίηση είναι κάτι πολύ αφαιρετικό, είναι κάτι άλλο. Σίγουρα όχι αυτό που κάνω εγώ. Έμπνευση αντλούμε από τους φίλους, την οικογένειά μας, τη φύση, την πόλη.
Ν: Από ό,τι υπάρχει πάνω στη γη… κι έξω από αυτή! Ό,τι φτάνει στην αντίληψή μας, αξίζει να γραφτεί στα κομμάτια μας.
Ο: Και βέβαια τα προσωπικά μας βιώματα, με την έννοια των δαιμόνων που μπορεί να έχουμε μέσα μας.

6

Τους έχετε νικήσει τους δαίμονές σας ή ακόμα παλεύετε;
Ο: Δε νομίζω ότι μπορείς ποτέ να τους νικήσεις. Η μάχη είναι συνεχόμενη και μόνιμη. Ακόμα κι όταν πιστεύεις ότι έχεις νικήσει, θα εμφανιστεί ένας άλλος που θα κληθείς να αντιμετωπίσεις και να σταθείς όρθιος. Αλλά επειδή δε βγαίνουμε αλώβητοι, γράφουμε τραγούδια.
Ν: Δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει την επόμενη μέρα και πώς θα το αντιμετωπίσεις. Ο χειρότερός σου δαίμονας είναι ο εαυτός σου, που τη μία σε ξεσηκώνει και την άλλη σε ρίχνει. Ο εγωισμός μας, ο ναρκισσισμός, η εγωπάθεια, ο εγωκεντρισμός…
Ο: Αυτός είναι ο χειρότερος δαίμονας. Κι η hip hop είναι από τη φύση της μια εγωκεντρική μουσική. Σημασία έχει να σέβεσαι την ανθρώπινη ζωή και να φροντίζεις να μην την εξευτελίζεις.

Υπήρχε στιγμή που παραιτηθήκατε από τη μουσική;
Ο: Έχασα αγαπημένους μου ανθρώπους μέσα σε ένα χρόνο και τα είχα παρατήσει. Δειλά δειλά, με τα παιδιά από το Βύρωνα, τον Dj Wheel M, τον Cutbrawl, τον Eversor, τον JK1, μπήκα ξανά στη σκέψη να ασχοληθώ. Το σαράκι πάντα υπήρχε, αλλά όχι η διάθεση. Έτσι, έκανα το mixtape πάνω στα beats του J Dilla κι από εκεί πήρα τη δύναμη να συνεχίσω.

Κανάλι στο Youtube γιατί κάνατε τώρα;
Ο: Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε ασχοληθεί πολύ, αλλά τώρα με τη βοήθεια του Junior SP και της Innersense Productions, όλα θα πάρουν το δρόμο τους. Θα ανεβάσουμε στο κανάλι μας και τους προηγούμενους δίσκους κι ένα playlist με όλες τις συνεργασίες που έχουμε κάνει κατά καιρούς. Θα φτιαχτεί και δικό μου κανάλι, και παράλληλα θα δουλεύει κι ο Νικόλας το δικό του.

Η έντονη διάδοση και διάδραση του internet, βοηθάει τελικά την ίδια τη μουσική;
Ν: Πάρα πολύ! Φτάνει οπουδήποτε στον κόσμο την ίδια στιγμή.
Ο: Παλιά ψάχναμε με το σταγονόμετρο να ακούσουμε κάτι. Στηνόμασταν ευλαβικά έξω από τα δισκάδικα για να πάρουμε ένα βινύλιο, να το ακούσουμε όλοι μαζί και το ξεκοκαλίζαμε, το δίναμε ο ένας στον άλλον, γράφαμε κασέτες κι ασχολιόμασταν με αυτούς τους 1-2 δίσκους που έβγαιναν για μήνες. Τώρα με ένα κουμπί ακούς τα πάντα, αλλά έχει γίνει πιο επιδερμική η αντιμετώπιση στη μουσική. Παλιά υπεραναλύαμε ένα album. Από τις συνεργασίες των παραγωγών, τις ευχαριστίες που υπήρχαν στο δίσκο, όλα… Ήταν ελάχιστη η πληροφόρησή μας για τη μουσική αυτή. Ο Δημήτρης ο Μετζέλος με την εκπομπή του Breathless ήταν εκείνος που μας έφερε σε επαφή με περισσότερη hip hop μουσική. Το ότι πλέον είναι όλα στο διαδίκτυο έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του. Έχεις υλικό να ακούσεις, να δεις, αλλά μέσα εκεί έχεις και πολλή σαβούρα.
Ν: Αυτό το επιδερμικό κάποια στιγμή θα ξεκαθαρίσει. Υπάρχουν κομμάτια που έχουν να σου πουν πράγματα και 10 χρόνια μετά…

img_5497

Η hip hop σκηνή στην Ελλάδα πότε πιστεύετε ότι ξεκίνησε;
Ο: Χωρίς αμφιβολία στους Public Enemy στο Κατράκειο το 1992.
Ν: Μου είχε πει μια φορά κάποιος ότι αν έριχναν μια βόμβα εκείνο το βράδυ στο Κατράκειο, το ελληνικό hip hop θα ξεκινούσε τουλάχιστον 5 χρόνια μετά! Ήμασταν ΟΛΟΙ εκεί.

Πώς ξεκίνησαν οι Razastarr;
Ο: Τόσο εγώ, όσο κι ο Νικόλας, ήμασταν δακτυλοδεικτούμενοι στο σχολείο επειδή ακούγαμε hip hop. Γνωριστήκαμε εκεί που παίζαμε μπάσκετ. Έκανα εγώ κάτι με κάποια παιδιά στην Ηλιούπολη ως MBCD κι ο Νικόλας με ένα φίλο του κι ενώσαμε τις δυνάμεις μας. Πήρε ένα drum machine ο Νικόλας και σιγά σιγά πηγαίναμε σε 2 ιστορικά προβάδικα στο Παγκράτι, στο Feedback και στο Sub, φέρναμε μια σακούλα με αγγλικούς στίχους και πήρε το δρόμο του. Έπεσε στα χέρια μας η «Διαμαρτυρία» των Active Member και λέμε «γίνεται hip hop και με ελληνικό στίχο;». Δεν ξέραμε ότι γίνεται.

Πώς γίνεται αυτό; Να μιλάς ελληνικά και να γράφεις αγγλικό στίχο;
Ν: Εγώ έγραφα κι ελληνικό στίχο, αλλά δισκογραφικά δεν είχαμε ακούσει κάτι παρόμοιο. Μας δόθηκε τότε και μια κάρτα κι ήρθαμε σε επαφή με τους Active Member.
Ο: Ο Πρύτανης μας πήγε.
Ν: Αφού είχε πάει ο B.D. Foxmoor κι είχε αφήσει κάρτα στο studio κι είχε πει «αν ακούσεις κάποιους που να το’χουν λίγο με αυτή τη μουσική, φέρε μας σε επαφή» και βγαίνοντας από την πρόβα ως Psychotic Brains (που λεγόμασταν), πήραμε τηλέφωνο και πήγαμε.
Ο: Υπάρχει και full album από εκείνη την περίοδο (το ’95) που δεν έχει βγει ποτέ, μισό με αγγλικό μισό με ελληνικό στίχο και το ‘χουμε να το ακούμε εμείς.

Το όνομα Razastarr πώς προέκυψε;
Ν: Προέκυψε την περίοδο που ήμασταν στη Freestyle Productions, γιατί το Psychotic Brains ταίριαζε περισσότερο σε μια punk μπάντα, παρά σε μας. Λέγαμε διάφορα ονόματα, κάποιος ανέφερε το Razastarr κι έμεινε.

Τι σημαίνει;
Ν: Είναι και το λατινοαμερικάνικο Raza η φυλή, Star το αστέρι, κάτι σαν το αστέρι της φυλής… Ο καθένας δίνει την εξήγηση που θέλει.

Πώς και κρατήσατε τα ονόματά σας και δεν βγάλατε κάποιο ψευδώνυμο;
Ο: Είχαμε ψευδώνυμα αγγλικά. Ο Νικόλας ήταν ο Da B (Da Brain) κι εγώ ο Loud Effect. Δεν τα χρησιμοποιήσαμε όμως ποτέ. Να πω εδώ ότι το Οδυσσέας δεν είναι ψευδώνυμο, ούτε το παίζω «ο ταξιδευτής του ονείρου καβάλα στα κύματα που ψάχνω την Ιθάκη». Απλά έχω δύο ονόματα, Αντρέας-Οδυσσέας.
Ν: Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε σοβαρά δεν είχαμε ανάγκη από κάποιο ψευδώνυμο. Ήμασταν οι Razastarr, κάναμε μουσική και γράφαμε στίχους. Αυτό.
Ο: Το μόνο ψευδώνυμο που είχα πιο «επίσημα» ήταν το Kiko, που μου το έβγαλε ο Αιρετικός και κάναμε μια δουλειά εγώ ως Kiko κι εκείνος ως Ouiki. Δε σημαίνει κάτι όμως. Είναι ένα μεταξύ μας αστείο. Υπάρχει κι αυτή η πλευρά της ζωής. Δεν είμαι ο Kiko, αλλά υπάρχει κι αυτός. Όλοι μας έχουμε πολλούς εαυτούς. Είναι ενδιαφέρον να είσαι πολύπλευρος σαν άνθρωπος, να μην είσαι μονοσήμαντος, μονοκόματος. Γουστάρω τους ανθρώπους που μπορούν να προσαρμόζονται σε καταστάσεις κι εκφράζονται αντίστοιχα.

2

Το γεγονός ότι έκανες οικογένεια πώς επηρέασε τη μουσική σου;
Ν: Όταν γίνεσαι γονιός, πρωτίστως, συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι πια παιδί. Καταλαβαίνεις καλύτερα τους γονείς σου και δικαιολογείς τη στάση τους στις δικές σου αντιρρήσεις, αντιλαμβάνεσαι ότι η ζωή έχει μια εξέλιξη μαγική –απόλυτα μαγική. Είναι τεράστια η ευθύνη από όλες τις πλευρές, κυρίως στο θέμα του ανθρώπου, γιατί εσύ είσαι ο πρώτος πομπός στην εξέλιξη ενός παιδιού. Το να ασχολείσαι με ένα παιδί, να ξυπνάς και να κοιμάσαι μαζί του, να έχεις την έννοια του, να σου λέει τα προβλήματά του, να προσπαθείς να αντλήσεις και να του δώσεις το χώρο να αναφερθεί σε αυτά και να τα ξεπεράσει, να του δώσεις ό,τι εφόδιο μπορείς είναι μεγάλη ευθύνη, δύσκολη αλλά πολύ ωραία. Εμένα, με έχει επηρεάσει μόνο χρονικά στο θέμα της μουσικής, αλλά δε θα το άλλαζα με τίποτα!

Υπάρχει η σκέψη για επόμενο δίσκο Razastarr;
Ν: Όλα ανοιχτά είναι. Θα το δείξει ο χρόνος. Οι Razastarr δεν είναι ένα συγκρότημα που θα σταματήσει ποτέ, επίσημα. Δε θα ακούσεις από εμάς κάτι τέτοιο.
Ο: Δεν ξέρω αν θα μπορώ να το κάνω για πάντα. Είναι ακόμα κάποια πράγματα που θέλω να βγάλω, που θέλω να πω και με το Νικόλα ενδεχομένως να προκύψουν κι άλλα κομμάτια, αλλά κάποια στιγμή θα τελειώσει όλο αυτό, αργά ή γρήγορα. Δε σκοπεύω να κάνω ραπ μέχρι τα 60 μου. Μπορεί να ασχολούμαι ως ακροατής. Όταν κάνεις μουσική ξεχνάς να είσαι ακροατής και πρέπει πρώτα απ’ όλα να είσαι ακροατής της μουσικής.
Ν: Το μεγαλείο της μουσικής είναι ότι μπορείς να ασχολείσαι μαζί της μέχρι να πεθάνεις. Αυτή ήταν πάντα η προσέγγισή μου. Ελπίζω δημιουργικά.

Τι θα θέλατε να πιστεύει ο κόσμος όταν ακούει το όνομα Razastarr;
Ο: Ότι είμαστε δύο παιδιά από το Βύρωνα που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, ταιριάξαμε δημιουργικά, μουσικά και κυκλοφορήσαμε τις δουλειές που κυκλοφορήσαμε. Κάνουμε ραπ με αξιοπρέπεια και δίνουμε τον καλύτερό μας εαυτό.
Ν: Προσπαθούμε να είμαστε τίμιοι και το αντιμετωπίζουμε με σεβασμό. Δεν είχαμε ποτέ τρελές βλέψεις, δε φανταζόμασταν ποτέ ότι θα δίναμε έτσι συνεντεύξεις… Μουσική κάναμε και θα κάνουμε…
Ο: Και ξέρεις κάτι; Είναι λίγο περίεργο να θεωρείσαι βετεράνος στα 40 σου. Στα 40 είσαι στην πιο ωραία φάση της ζωής σου, δεν είσαι βετεράνος. Έτσι τη βιώνω εγώ αυτή τη δεκαετία.

Το live του Σαββάτου είναι το μεγαλύτερο της ζωής σας;
Ο: Ναι είναι.
Ν: Βγάλαμε ένα δίσκο 17 χρόνια μετά που λέμε πράγματα φρέσκα κι αυτό από μόνο του είναι κάτι πολύ έντονο για μας.
Ο: Πολλές φορές ούτε εμείς οι ίδιοι δεν πιστεύουμε ότι καταφέραμε να βγάλουμε αυτό το δίσκο. Επίσης, είναι ένα στοίχημα για μας αυτό το live. Είναι ένα μεγάλο μαγαζί και δεν έχουμε συνηθίσει να παίζουμε σε τόσο μεγάλους χώρους. Πιστεύουμε πολύ και στον εαυτό μας και στη συνεργασία που έχουμε με την Innersense Productions. Περιμένουμε τον κόσμο να περάσουμε καλά.

Βλέποντας τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τη μουσική, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι «ακόμα ένα» γκρουπ. Είναι οι Razastarr. Πριν από εκείνους δεν υπήρχε κάτι παρόμοιο κι ούτε θα υπάρξει μετά από αυτούς. Γι’ αυτό, όποια μουσική κι αν ακούς, αξίζει να ακούς και Razastarr.

Σάββατο βράδυ.

Passport Κεραμεικός.

Το μεγαλύτερο live της ζωής τους.

Ο καλύτερος δίσκος τους.

Be there!

1luv!

V

14707899_1109269869163875_8711955747061644977_o


RELATED POST

INSTAGRAM
Κουρδιστείτε.....